ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΤΙΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ

Μέσα από μερικά σκιτσάκια μου κι ακούγοντας "Angels calling me" (Denean)...

"ΤΑΞΙΔΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ"

.
Η ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΚΑΡΑΤΖΑ*

Ταξίδεμα βαθύ σε αλήθειες τρυφερές και φωτεινές της καθημερινής μαγείας της ζωής κι ενός έρωτα διαχρονικού που ούτε λέγεται ούτε κρύπτεται, μα γίνεται Μυστήριο εσωτερικής αποκάλυψης και βίωμα αιώνιας νεότητας λυτρωτικό της ψυχής.
Τοπία ξέφωτα ποιήματα του ταξιδιού κι οι ανθισμένες απορίες της πορείας ως την οικουμενικότητα του προσωπικού Λόγου οδοδείκτες...
(Δημ. Μπαρσάκης)


Διονύσης Καρατζάς, "Ταξίδια Εσωτερικού" (Εκδ. Μεταίχμιο, Απρίλιος 2009, σσ. 54).
.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΡΟΜΗΣ (σελ. 12)
Με το πρώτο φως της αγάπης
θα 'ρθώ να ταιριάξουμε σκοτάδια.
Ύστερα θα πάμε στις σιωπές
και θα μαζέψουμε όνειρα.
Αργά, όταν θα έχει αδειάσει ο ουρανός από τα δώρα του,
θ' αλλάζουμε τον χρόνο και το χώμα
μέχρι να βρεθεί στον δρόμο μας πατρίδα.

.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ (σελ. 15)
Ακίνητη μείνε με χαμόγελο ημέρας,
κοιτώντας ευθεία στην καρδιά μου.
Εγώ θα έχω τον νου μου στο όνειρο
μην πάρει φως και γίνει χρόνος
και χαθείς.

.
ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ (σελ. 39)
Τις λέξεις, όταν τελειώνουν,
να τις ρίχνετε στα ποιήματα.
Μέσα σ' αυτά θα ξαναβρούν την αλήθεια
και τη λάμψη τους.
Αν όμως σας πέφτει μακριά η ποίηση,
να τις κρατάτε σε βαθιά σιωπή
και σε υγρασία σώματος.
Να προσέχετε να βρίσκονται διαρκώς
κοντά σε παιδιά, σε φωτιά και σε έρωτα.
Προπάντων να τις συντηρείτε σε κατάσταση γραφής.

.
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (σελ. 48)
Για τον επαναπατρισμό της θάλασσας
θα κόψω τα κύματα πλάγια
σαν ταξίδια εσωτερικού.
Κι ανάμεσα στους ανέμους θα ρίξω έρωτες
για να κρατάει ο νόστος τον σκοπό του.
.

*Ο ποιητής -και φίλος αγαπητός- Διονύσης Καρατζάς γεννήθηκε το 1950 στην Πάτρα, όπου ζει και εργάζεται ως καθηγητής φιλόλογος. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Ένωσης Δημιουργών Ελληνικού Τραγουδιού (Ε.Δ.Ε.Τ.). Υπήρξε βασικός συνεργάτης του Πατρινού περιοδικού «Υδρία» από το 1973 έως το 1985 και ιδρυτικό μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής του Συμποσίου Ποίησης έως το 1985. Έχουν εκδοθεί 19 ποιητικές συλλογές του και έργα του έχουν μελοποιήσει ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Ηλίας Ανδριόπουλος, ο Γιώργος Ανδρέου και ο Γιάννης Γερογιάννης. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά και Ιταλικά. Το 2006 τιμήθηκε με το Βραβείο Λάμπρου Πορφύρα της Ακαδημίας Αθηνών για την ποιητική του συλλογή "Απ' το μισό παράθυρο".

.

ΥΓ. Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι ο Διονύσης Καρατζάς δικαιούται και με το παραπάνω το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, έστω και πολύ καθυστερημένα. Οψόμεθα...

.

ΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ!

ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΟΥ, ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ...
Κάθε μέρα μιλάνε οι πολιτικοί και λένε τα ίδια ακριβώς ανούσια λόγια, κάθε μέρα, επίσης, κάνουν τα ίδια ακριβώς ανόσια καμώματα. Κάθε μέρα πάλι ένα τεράστιο πλήθος άμουσων και ατάλαντων επιδεικνύουν τα καραγκιοζιλίκια τους σε πίστες και δημόσιους χώρους. Κάθε μέρα κάτι τρέχει με τις μπάλες στα γήπεδα, με τον άρτο και τα θεάματα ενός εξαγριωμένου ή αποχαυνομένου όχλου. Κάθε μέρα ληστείες και ξύλο, κομπίνες και τάχα φιλανθρωπίες, δεξιώσεις, χρηματηστήρια, δημοσκοπήσεις και αμέτρητες άλλες σαχλαμάρες. Κάθε μέρα, αυτά τα ίδια και τα ίδια... τα μεγάλα θέματα των ειδήσεών μας!

ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΑΣ, ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ!

Και, βέβαια, ποτέ δεν θα γίνει είδηση το πέρασμα μιας χελώνας, αληθινής χελώνας, από μπροστά μας. Κι ας είναι όντως τόσο σπάνιο πια ένα τέτοιο γεγονός!

Είχε πολύ καιρό να φανεί χελώνα στην αυλή, κι ένιωσα μεγάλη χαρά, αλλά και μεγάλη τιμή. Η εμφάνισή της ξάφνιασε και τις γάτες, που με εύλογη απορία άρχισαν να την περιεργάζονται, ακολουθώντας τη για μερικές δεκάδες μέτρα στο σοφό της, μελετημένο δρόμο. Οι χελώνες δεν λησμονούν ποτέ το δρόμο τους και διανύουν χιλιόμετρα χωρίς ποτέ να χάνουν τον προορισμό τους, εκτός μόνον αν ατυχήσουν να συναντήσουν βάρβαρους ανθρώπους και αυτοκινητόδρομους.

Κοιτώντας τη χελώνα, θυμήθηκα κι ένα σαλίγκαρο που παρατηρούσαμε μια μέρα με τον Μπαρμπαμήτσο, εκεί στην ήσυχη κάποτε ακτή του Λιμνιώνα. Αναδημοσιεύω από το βιβλίο μου "Αλλού - Στο Λιμνιώνα του Μπαρμπαμήτσου":

.

Συνέβαινε τότε να περάσουν και μέρες ολόκληρες χωρίς ν' αλλάξουμε ούτε μια κουβέντα με τον Μπαρμπαμήτσο. Μόνο νιώθαμε, κι αρκούσε αυτό. Συνέβαινε με τη φυσικότητα που χάραζε η μέρα ή που έπεφτε το σκοτάδι της νύχτας, με τη φυσικότητα που απλωνόταν το χώμα κάτω απ' τα πόδια μας, που ανασαίναμε, που μαραίνονταν τα φύλλα, που φυσούσε ο άνεμος... που δεν μιλούσαμε. Μια τόσο μεγάλη σιωπή ήθελε πολλή αγάπη για να διακοπεί χωρίς να ματώσει. Ώσπου είπε κάποτε ο γέρος, μετά από μέρες...
- Ο σαλίγκαρος, νάτος, πάει για βοσκή ο σαλίγκαρος!
Δεν ήταν τυχαίος ο σαλίγκαρος, ήταν ο συγκεκριμένος, ένα πρόσωπο σαν κι εμάς, σαν όλα τα πλάσματα εκεί. Τον κοιτάζαμε που πήγαινε, πήγαινε το δρόμο του με γνώση. Ώρα μάς πλησίαζε κι ώρα απομακρυνόταν. Πιο πέρα έφτασε σ' ένα πλατύ λιθάρι και το παράκαμψε, τρύπωσε ύστερα σε μια τούφα χορταράκι, ανηφόρισε και κατηφόρισε πάμπολλες φορές στην επίπεδη για μας γη και, μετά το σωρό τα ξύλα, τράβηξε κατά την πλαγιά. Χάθηκε, μα εμείς τον κοιτάζαμε, ξέροντας πως κάπου εκεί ήταν ο σαλίγκαρος. Αλλού κοίταζα εγώ κι αλλού ο Μπαρμπαμήτσος, αλλά δεν είχε τόση σημασία, τον ίδιο σαλίγκαρο κοιτάζαμε, κάπου στην πλαγιά, και πύκνωσαν αργά-αργά τα σύννεφα, έμοιαζε για βροχή ο καιρός...
- Αλλά, Μπαρμπαμήτσο, μετά τη βροχή δεν βγαίνουν τα σαλιγκάρια;
- Ναι, βγαίνουν...
- Έχει όμως πολύ καιρό να βρέξει.
- Κάποτε βγαίνουν και πριν τη βροχή, όταν έχει πολύ καιρό να βρέξει...
Και συνεχίσαμε να κοιτάζουμε τον ίδιο σαλίγκαρο, σε διαφορετικά σημεία της πλαγιάς ο καθένας, αδιαφορώντας για τη λεπτή βροχούλα που ήδη μας έβρεχε, σαν αγιασμός με άρωμα βασιλικού, μας ράντιζε η βροχούλα και δεν είχε νόημα το πριν και το μετά της, ούτε το δικό μας βέβαια.

ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ...

Η τρομακτική αλήθεια μέσα από τέσσερα βίντεο που δημιούργησε το Hamomilaki, για την ενημέρωση και, κυρίως, για την άμεση αφύπνηση όλων μας. Δείτε τα, διαδώστε τα!

Η ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗ

Η έμπνευση ήρθε από μια δεκαοχτούρα που είχα φωτογραφίσει όπως καθόταν για ώρα μόνη στα σύρματα. Το θέμα είναι η αρνητική αντιμετώπιση της όποιας διαφοροποίησης από το κοινώς αποδεκτό και κάθε απόκλισης από το μέσο όρο. Η κοινωνία βλέπει το διαφορετικό πάντα με φόβο, καχυποψία και εχθρότητα, και, απομονώνοντάς το, το καταδικάζει σε... μαρασμό. Ακούγεται το κομμάτι Boadicea της Enya.

Ο AIDAN HART ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΟΥΛΑΣ ΤΟΥ PHILIP SHERRARD ΣΤΑ ΚΑΤΟΥΝΙΑ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ ΕΥΒΟΙΑΣ

.
ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ ΥΠΟ ΤΗΝ... ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ
.
Μια σπάνια αισθητική απόλαυση και, συνάμα, βαθιά θρησκευτική συγκίνηση βιώνει κανείς στη θέα των αγιογραφιών (νωπογραφιών) του Aidan Hart, οι οποίες καλύπτουν όλη την εσωτερική επιφάνεια της πέτρινης εκκλησούλας της Αγίας Σκέπης στα Κατούνια της Λίμνης, που είχε χτίσει ο Φίλιππος Σέρραρντ (1922 – 1995) λίγο πριν φύγει από τη ζωή.
.
Δεν γνώριζα αρχικά το όνομα του αγιογράφου, αφού οι αγιογραφίες του είναι ανυπόγραφες, όπως ως γνωστόν ορίζει η παράδοση της ιερής εικονογραφίας, μα ήμουν βέβαιος ότι πίσω από το εξαίρετο αυτό έργο θα πρέπει να βρίσκεται κάποιος σπουδαίος και καθόλου άσημος καλλιτέχνης. Ρωτώντας τότε την κυρία Διονυσία, τη σύζυγο του Σέρραρντ, έμαθα απλώς ότι ονομάζεται Aidan Hart και ακολούθως συνέλεξα μέσω διαδικτύου ενδιαφέροντα στοιχεία για τη ζωή και το έργο του, τα οποία και παραθέτω επιγραμματικά.

Ένας από τους κορυφαίους ορθόδοξους αγιογράφους
Ο Aidan Hart γεννήθηκε στην Αγγλία το 1957, αλλά ως την ενηλικίωσή του έζησε στη Νέα Ζηλανδία. Με την αγιογραφία άρχισε να ασχολείται από την ηλικία των 25 ετών, αφού επέστρεψε στην Αγγλία και βαφτίστηκε ορθόδοξος. Ταξίδεψε αρκετές φορές στη Ρωσία, χάριν της μελέτης της ορθόδοξης αγιογραφικής παράδοσης, ενώ κατά διαστήματα έχει ζήσει και στην Ελλάδα, όπου σπούδασε Νέα Ελληνικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και για δύο χρόνια ασκήθηκε στη μοναστική ζωή του Αγίου Όρους.

.

Σήμερα ο Hart ζει μόνιμα στην Αγγλία και αναγνωρίζεται διεθνώς ως ένας από τους σημαντικότερους ορθόδοξους αγιογράφους. Ζωγραφίζει εικόνες σε ξύλο, καθώς και νωπογραφίες (fresco), με την παραδοσιακή πάντα τεχνική και φυσικά υλικά χρωμάτων, διδάσκοντας παράλληλα την τέχνη της αγιογραφίας σε διάφορες σχολές της Αγγλίας. Έργα του φιλοξενούνται σε 24 χώρες του κόσμου, ενώ ανάμεσα στους πιστούς πελάτες του συγκαταλέγεται και ο πρίγκιπας της Ουαλίας Κάρολος.

.

Πρωτοποριακή έκφραση της βυζαντινής αγιογραφικής παράδοσης
Έχοντας ήδη μελετήσει τα βιβλία του Σέρραρντ, ο Hart τον επισκέφτηκε πρώτη φορά στα Κατούνια της Λίμνης το 1991, πριν ακόμα χτιστεί το εκκλησάκι. Ύστερα δε από μια δεκαετία, με δεδομένες τις επιρροές που δέχτηκε από τις θεολογικές και αισθητικές αντιλήψεις του Σέρραρντ, σχεδίασε και υλοποίησε την αγιογράφηση της Αγίας Σκέπης, ένα έργο που εκτιμώ ότι αποτελεί υψηλή έκφραση της ορθόδοξης ιερής εικονογραφίας, δίνοντας νέα πνοή στη λεγόμενη Βυζαντινή ζωγραφική, χωρίς μάλιστα να παρακάμπτονται ή και στο ελάχιστο να αλλοιώνονται οι βασικές αρχές και τα ιδιαίτερα μορφολογικά χαρακτηριστικά της.

Με νηστεία και προσευχή
Σε ολόκληρη την αγιογραφική σύνθεση της Αγίας Σκέπης, ο Hart χρησιμοποίησε την παραδοσιακή τεχνική της νωπογραφίας (fresco), η οποία προϋποθέτει ιδιαίτερη γνώση και ικανότητα, πέραν της κοπιαστικής διαδικασίας που απαιτείται. Πέρασε δε ένα μεγάλο διάστημα νηστείας και προσευχής, προτού αρχίσει το έργο του, παρασκευάζοντας παράλληλα τα χρώματά του από υλικά που συγκέντρωσε αποκλειστικά και μόνο από τη φύση.

Η ιερότητα της Φύσης με τον τρόπο του Σέρραρντ
Εκείνο, πάντως, που από την πρώτη στιγμή εντυπωσιάζει τον καθένα στη θέα των αγιογραφιών της Αγίας Σκέπης, είναι η έντονη και "ισότιμη" παρουσία του φυσικού κόσμου ανάμεσα κι ολόγυρα στις ιερές μορφές των αγίων και των αγγέλων. Ένα πλήθος ταπεινών φυτών, δέντρων, πτηνών, εντόμων και ζώων του αγρού και του δάσους διαλαλούν τη χάρη, την αγνότητα και την ιερότητα της Φύσης. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η θεματολογική τούτη ιδιαιτερότητα της σύνθεσης αποτελεί έκφραση της "παν-εν-θεϊστικής" θεολογικής θέσης του Φίλιππου Σέρραρντ, ο οποίος, δυστυχώς, έφυγε χωρίς να δει την πρόοδο και ολοκλήρωση του έργου.

.

Αισθητική απόλαυση σε μυσταγωγική ατμόσφαιρα
Ο εσωτερικός χώρος της εκκλησούλας μοιάζει να αιωρείται μέσα στη λαμπερή αχλή του βαθύ γαλαζοπράσινου φόντου των τοιχογραφιών, με κυρίαρχη μια αίσθηση απέραντης, λυτρωτικής γαλήνης. Στο σύνολό της, η αγιογραφική σύνθεση αποτελεί αφεαυτής μια μυσταγωγία, στην οποία νιώθεις να συμμετέχει εν δυνάμει ολόκληρη η Κτίση. Η πνευματική γλυκύτητα των αγίων μορφών δίνει τον τόνο μιας μυστηριακής οικειότητας, η απέριττη πολυφωνία των λεπτομερειών ισορροπεί αρμονικά μεταξύ φυσικού και μεταφυσικού, ο γήινος και ουράνιος κόσμος αλληλοδιαχέονται σε μία ενιαία πραγματικότητα διαχρονίας, όπου η εμπειρία της θέασης αποκτά πλέον οραματικές διαστάσεις…

"Μάθημα" ανάτασης του νου και της ψυχής
Δεν είναι εφικτό, ωστόσο, να περιγράψεις με τα λόγια τούτη την ψυχική και πνευματική ανάταση, η οποία κατ' ουσίαν συνιστά ένα απολύτως προσωπικό γεγονός, κάθε φορά μοναδικό. Επειδή μάλιστα τέτοιες εμπειρίες στις μέρες μας σπανίζουν, κάθε χρόνο τουλάχιστον επισκέπτομαι την Αγία Σκέπη με τους μαθητές μου από το Γυμνάσιο Ψαχνών, και μπορείς ύστερα να το δεις στα μάτια τους, πώς φέγγει γιορτινή η υπέρτατη γνώση της ιερότητας της ζωής και της τέχνης – κατά παράφραση του τίτλου ενός βιβλίου του Φίλιππου Σέρραρντ. Ανεπανάληπτο, όντως, αυτό το "μάθημα" και κτήμα ες αεί η χάρη του, για όλους μας.

.

_____________________________

.

Απαγορεύεται η ολική ή μερική αναδημοσίευση και η καθ' οιονδήποτε τρόπο εκμετάλλευση του περιεχομένου (κειμένου και εικόνων), χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του συντάκτη-εκδότη (Ν. 2121/1993)

.

ΟΥΤΕ ΨΙΘΥΡΟΣ ΠΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΛΙΔΑ!

Ύστερα από τις καλοκαιρινές αγωνιστικές διακηρύξεις και καταγγελίες των Ενεργών Πολιτών της Εύβοιας και του Πανευβοϊκού Δικτύου (22 Περιβαλλοντικών Συλλόγων και Κινήσεων Πολιτών), η άκρα του τάφου σιωπή!

Σε πρώτο πλάνο, η πινακίδα της ΑΓΕΤ (Τσιμεντάδικου): "Ιδιωτική περιοχή - Απαγορεύεται η είσοδος εις τους μη έχοντας εργασία" και πίσω της η πινακίδα της Αρχαιολογικής υπηρεσίας: "Ναός Αυλιδείας Αρτέμιδος / Temple of Artemis Avlideia".

Ήταν φαίνεται αρκετό να συναντηθούν τον περασμένο Σεπτέμβρη οι εκπρόσωποι των Ενεργών Πολιτών με τη Διεύθυνση των λατομείων της ΑΓΕΤ-Lafarge (διάβαζε: Τσιμεντάδικου), ύστερα από... μεσολάβηση της Αρχαιοφίλου Εταιρείας, για να λήξει η "παρεξήγηση"! Κι όλα... ξεφούσκωσαν!
Έτσι, το έγκλημα συνεχίζεται, χωρίς αίφνης να υφίστανται φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί εν γένει! Συνεπώς, ούτε και για έγκλημα δεν έχουμε δικαίωμα πλέον να μιλάμε...

(Βλ. και τις άλλες αναρτήσεις με ετικέτα Αυλίδα)

"ΗΤΑΝ ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΜΟΥΝ ΑΟΡΑΤΟΣ!"

Το πρωί της Παρασκευής 12 Ιανουαρίου 2007, κάποιος έπαιζε βιολί στον πολυσύχναστο σταθμό Plaza L' Enfant του Μετρό της Ουάσινγκτον. Οι άνθρωποι περνούσαν βιαστικοί από μπροστά του, χωρίς να δίνουν σημασία σ' αυτόν και τη μουσική του. Ήταν σχετικά νέος, φορούσε τζιν παντελόνι, μακό μπλούζα και τζόκεϊ της ομάδας μπέιζμπολ Washington Nationals. Μπροστά στα πόδια του είχε αφήσει ανοιχτή τη θήκη του βιολιού του, να του ρίξουν κανένα φιλοδώρημα οι περαστικοί.

Στημένος σε κομβικό σημείο του σταθμού, έπαιξε επί 43 λεπτά ακριβώς, και σ' αυτό το διάστημα πέρασαν από μπροστά του 1097 άνθρωποι, που στην πλειονότητά τους ήταν υπάλληλοι κυβερνητικών υπηρεσιών (διαχειριστές κρατικών προγραμμάτων, αναλυτές πολιτικής, οικονομολόγοι, ειδικοί σύμβουλοι κλπ.), δεδομένου ότι στην Plaza L' Enfant βρίσκεται η κεντρική ομοσπονδιακή διεύθυνση. Δεν ευτύχησε, όμως, να συγκεντρώσει κάποιο αξιόλογο ποσό από τα φιλοδωρήματα - μόλις και μετά βίας 32 δολάρια.

Ο άγνωστος βιολιστής, από τις 7:51 μέχρι τις 8:34, έπαιξε 6 κλασικές συνθέσεις, αρχίζοντας με J. S. Bach ("Chaconne") και συνεχίζοντας με Franz Shubert ("Ave Maria"), Jules Massenet ("Estrellita") κ.ά. Όμως, από τους 1097 ανθρώπους που πέρασαν από εκεί, οι 1070 δεν έκοψαν καν το βήμα τους. Οι δε υπόλοιποι 27 του έριξαν μεν κάποιο φιλοδώρημα, αλλά από αυτούς μόνον οι 6 κοντοστάθηκαν για λίγο.

Τα στοιχεία αυτά τα δίνει η εφημερίδα Washington Post (8/4/2007), η οποία και πραγματοποίησε τούτο το περίεργο και εξαιρετικά ενδιαφέρον… πείραμα!
Ιδού και το σχετικό βίντεο…

Εκείνος, λοιπόν, ο "τυχαίος" μουσικός του Μετρό, που ο κόσμος απαξίωσε να του ρίξει έστω και μια ματιά, δεν ήταν άλλος από τον κορυφαίο βιολιστή Joshua Bell. Να έχουμε δε υπόψη μας ότι το φτηνότερο εισιτήριο, για να ακούσεις τον Bell να παίζει, είναι γύρω στα 100 δολάρια, ενώ η αμοιβή του ιδίου μετριέται με περίπου 1.000 δολάρια το λεπτό! Μεγάλο ενδιαφέρον, επίσης, έχει ότι εκείνο το πρωί στην Plaza L' Enfant έπαιζε με το θρυλικό του stradivarius, ένα βιολί κατασκευασμένο το 1713 από τον Antonio Stradivari, που η αξία του σήμερα φτάνει τα 3.500.000 δολάρια!

Ύστερα απ' αυτά, ο Joshua Bell δήλωσε:
"Έχω μείνει έκπληκτος από το πλήθος των ανθρώπων που δεν έδωσαν καθόλου σημασία, λες και ήμουν αόρατος! Και να σκεφτεί κανείς ότι έκανα και τόσο… θόρυβο!".

Με την ευκαιρία, όμως, ας απολαύσουμε τον Bell στο "Ave Maria" του Shubert, ένα από τα κομμάτια που έπαιξε και στο σταθμό της Plaza L' Enfant, χάριν του πειράματος της Washington Post, τα αποτελέσματα του οποίου, αν μη τι άλλο, προβληματίζουν…

ΦΩΤΟΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ

Μια συλλογή από 16 φωτογραφίες και ισάριθμα ποιήματά μου, την οποία είχα δημοσιεύσει στην εβδομαδιαία εφημερίδα Ευβοϊκή Γνώμη υπό το γενικό τίτλο Φωτόλειον, στο διάστημα από 9 Μαρτίου έως 29 Ιουνίου 2007. Τα αποκόμματα των δημοσιευμάτων της εφημερίδας βρίσκονται στην ανάρτηση με τίτλο "ΦΩΤΟΛΕΙΟΝ".

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;

Κατ' αρχάς, ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αναστασία, που μου κοινώνησε αυτό το συγκινητικό video (μικρού μήκους ταινία) του Κωνσταντίνου Πιλάβιου...



Τόσο απλό, τόσο αληθινό, τόσο ποιητικό... Δύο πρόσωπα μόνο, ένας πατέρας κι ένας γιος, και η φράση που επαναλαμβάνεται: Τι είναι αυτό; Αλλά ούτε απλώς με τη σχέση πατέρα και γιου έχει να κάνει το θέμα, ούτε απλώς με το νόημα της συγκεκριμένης κοινότυπης φράσης. Έχει να κάνει με τη λησμονημένη ουσία, τη συγκινησιακή αλήθεια της ζωής, με όλες τις ανθρώπινες σχέσεις και τα καθημερινά βιώματα, τις σκέψεις και τα λόγια, που συνήθως τους βάζουμε ημερομηνία λήξης κι ύστερα τα πετάμε στα σκουπίδια.
Με την καλή έννοια, ένα διδακτικό παράδειγμα και μια πρόταση επιστροφής στο ταπεινό μεγαλείο της ποιητικής αίσθησης των πραγμάτων...

ΤΑ "ΧΟΡΩΔΙΑΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ" ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΚΡΙΔΗ

Σε έναν καλαίσθητο τόμο 305 σελίδων συγκέντρωσε ο Βασίλης Μακρίδης τα χορωδιακά τραγούδια που συνέθεσε στη διάρκεια μιας 60ετίας (1947 - 2007). Το εξαιρετικό αυτό βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες με έξοδα του συνθέτη και... δεν πωλείται!

Ο Βασίλης Μακρίδης προσφέρει τα "Χορωδιακά Τραγούδια" του δωρεάν σε Διευθυντές Χορωδιών, Δημοτικές Βιβλιοθήκες και Μουσικούς Συλλόγους. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να το παραλάβουν επικοινωνώντας με το συνθέτη στα τηλέφωνα 210-3834623 και 6972693775.

Φωτό: Ο Β. Μακρίδης διευθύνει την Ορχήστρα και τη μικτή Χορωδία του Ε.Μ. Πολυτεχνείου, με συμμετοχή και της μικτής Χορωδίας Βύρωνα, κατά τον εορτασμό των 150 χρόνων από την ίδρυση του Ε.Μ.Π. ("Παλλάς", 29-4-1988).

Στο βιβλίο περιέχονται οι παρτιτούρες των χορωδιακών τραγουδιών του συνθέτη (με συνοδεία πιάνου και a capella), οι στίχοι των τραγουδιών, ενδιαφέροντα στοιχεία για τους διευθυντές χορωδιών και τις χορωδίες (ελληνικές αλλά και άλλων βαλκανικών χωρών) που ερμήνευσαν κατά καιρούς τα τραγούδια, φωτογραφικό υλικό και άλλα ντοκουμέντα.

Από την πλευρά μου, να συγχαρώ τον Βασίλη Μακρίδη τόσο για τη συγγραφή του ακριβού αυτού βιβλίου όσο και για τη δωρεάν διάθεσή του σε αυτούς στους οποίους αναμφίβολα θα αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο για την καλλιέργεια και την άσκηση της χορωδιακής τέχνης.

.

"ΑΠΕΡΑΝΤΟΣΥΝΗ" ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΚΡΙΔΗ ΚΑΙ... ΔΩΡΟ ΤΟ CD

Την "Απεραντοσύνη", ένα ακόμη δώρο, μια ακόμη έκπληξη από τον φίλο μουσουργό Βασίλη Μακρίδη, μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.
.
Ο δίσκος "Απεραντοσύνη" ηχογραφήθηκε στη Βουλγαρία και περιλαμβάνει 15 χορωδιακά τραγούδια του συνθέτη, τα οποία ερμηνεύουν δύο κορυφαίες βουλγαρικές χορωδίες, η μικτή χορωδία "Ρόντνι Σβούτζι" και η παιδική "Μπόντρα Πέσσεν, υπό τη διεύθυνση της διαπρεπούς μαέστρου Βενέτα Βίτσεβα. Πρόκειται για έναν σπάνιο και εκτός εμπορίου δίσκο, που κυκλοφόρησε το 2006. Κατεβάστε τον και απολαύστε τον!

ΦΕΥΓΕΙ Ο ΧΟΡΟΣ, ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΚΡΙΔΗ ΚΑΙ... ΔΩΡΟ ΤΟ CD

Κοντεύουν δέκα χρόνια από τότε που γνωριστήκαμε με τον συνθέτη και μαέστρο Βασίλη Μακρίδη κι η γνωριμία μας αυτή εξελίχθηκε σε φιλία. Έχει μεταδημοτεύσει πλέον από την Αθήνα στον δήμο Κηρέως της Εύβοιας και, καθώς μετακινείται ακατάπαυστα μεταξύ Αθήνας και Βλαχιάς, με επισκέπτεται τακτικά, φέρνοντας πάντα μαζί του κάποιο δώρο-έκπληξη.
Ένα από αυτά τα ανεκτίμητα δώρα ήταν και ο δίσκος του "Φεύγει ο χορός", που σε ανύποπτο χρόνο ηχογράφησε στη Ρουμανία με τη συνεργασία έξι(!) υπέροχων ρουμανικών χορωδιών. Ο δίσκος, που σημειωτέον έχει πλέον εξαντληθεί (χωρίς καν να διατεθεί στο εμπόριο), περιλαμβάνει 23 χορωδιακά τραγούδια, όλα συνθέσεις του Μακρίδη, ορισμένα σε ποίηση γνωστών ποιητών μας, όπως ο Σικελιανός, ο Μαλακάσης, ο Σημηριώτης κ.ά., αλλά και μερικά σε στίχους του ιδίου του συνθέτη.

Αυτόν το σπάνιο δίσκο, λοιπόν, με τη συγκατάθεση του δημιουργού και κατόχου όλων των δικαιωμάτων, μπορείτε να κατεβάσετε τώρα από εδώ.

Όσο για το ποιος είναι ο Βασίλης Μακρίδης, δημοσιεύω παρακάτω ένα βιογραφικό του, το οποίο συνέταξα το 2004, κοπιάζοντας πολύ ώστε να συμπτύξω, κατά το δυνατόν, το τεράστιο υλικό που είχα στη διάθεσή μου...

Ο Βασίλης Μακρίδης γεννήθηκε το 1933 στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του καταγόταν από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης και η μητέρα του από το Προκόπι της Καππαδοκίας.
Τα πρώτα μαθήματα μουσικής έλαβε σε προσχολική ήδη ηλικία και, όντας ακόμη μαθητής του δημοτικού, συμμετείχε στην περιώνυμη μαντολινάτα του Χατζημιχαήλ, ενώ επίσης έπαιζε αρμόνιο στην Καθολική Εκκλησία της γενέτειράς του. Δωδεκαετής, άρχισε μαθήματα στο Κρατικό Ωδείο, απ' όπου αποφοίτησε με υποτροφία. Τις σπουδές του, στα Ανώτερα Θεωρητικά, τη Σύνθεση και το Πιάνο, συνέχισε και ολοκλήρωσε στην Αγγλία και τη Γαλλία. Έχει ειδικευτεί στη Διεύθυνση Χορωδίας, Συμφωνικής Ορχήστρας και Ορατορίου, καθώς και στην ερμηνεία τεσσάρων οργάνων (πιάνου, βιολοντσέλου, κρουστών και όμποε).
Κατά το έτος 1960, ύστερα από ολιγόχρονη θητεία στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, ανέλαβε κατόπιν διαγωνισμού την ίδρυση και έκτοτε τη διεύθυνση του Μουσικού Τμήματος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Διηύθυνε, επίσης, το Ωδείο του ιδίου ιδρύματος, το οποίο με πρωτοβουλία του δημιουργήθηκε το 1992. Κατά τα έτη 1963-4, του ανατέθη η διεύθυνση της Ορχήστρας Ελαφράς Μουσικής του τότε Ε.Ι.Ρ. και από το 1979 ως το 1984 υπήρξε περιοδικός διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Με ενέργειές του συγκροτήθηκε το Βαλκανικό Forum χορωδιών (1999) και η Πανελλήνια Ένωση Διευθυντών Χορωδιών (2000), των οποίων έχει εκλεγεί πρόεδρος. Επί σειρά ετών, είναι μέλος του Συνδέσμου Ελλήνων Μουσουργών και των Διεθνών Κριτικών Επιτροπών Διαγωνιστικών Φεστιβάλ Χορωδίας, ενώ διετέλεσε και μέλος της Συγκλήτου του Ε.Μ.Π. επί μια δεκαπενταετία (1984-1998).
Στη μακρά δημιουργική του πορεία, ο Βασίλης Μακρίδης έχει συνθέσει πλήθος έργων για πιάνο, βιολοντσέλο, κρουστά και όμποε, πολυάριθμα τραγούδια (αρκετά εξ αυτών σε δικούς του στίχους) και, κατά κύριο λόγο, μεγάλα συμφωνικά και χορωδιακά έργα. Εξίσου πλούσιο είναι και το συγγραφικό του έργο, το οποίο περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό διδακτικών συγγραμμάτων (εκδ. Ο.Ε.Δ.Β.) και ευρύτατης θεματολογίας μουσικολογικές μελέτες, Ως μουσικοπαιδαγωγός δε, έχει επί δεκαετίες προσφέρει στους φοιτητές του Ε.Μ.Π. Συν τοις άλλοις, η προσφορά του αφορά και σε πληθώρα συναυλιών, σεμιναρίων και διαλέξεων που έχει δώσει τόσο στην Ελλάδα όσο και σε χώρες του εξωτερικού. Αξιοσημείωτο είναι ότι ιδιαιτέρως υποστήριξε τις μουσικές δραστηριότητες σε αγροτικές και εργατικές περιοχές, με την πάγια πεποίθηση πως τα αγαθά της μουσικής τέχνης ανήκουν σε όλο το λαό και όχι μόνο σε κάποια κάστα προνομιούχων.
Πολιτιστικοί και πολιτειακοί φορείς της χώρας, όπως επίσης πνευματικά ιδρύματα και μουσικοί οργανισμοί της αλλοδαπής, τον έχουν κατά καιρούς τιμήσει με σημαντικές διακρίσεις. Ήδη κατά την πρώιμη φάση του έργου του, βραβεύτηκε με το Χρυσό Βραβείο Σύνθεσης της Ραδιοφωνίας της Χάγης (1964), η δε Ένωση Χορωδιών Ελλάδας του έχει απονείμει την Ανώτατη Τιμητική Διάκριση (1979).
(Δ.Μ.,2004)
.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΕΥΧΕΣ ΕΝΟΣ... ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΟΥ 1993

Έψαξα και βρήκα εκείνο το υπέροχο ημερολόγιο τοίχου που είχαμε δημιουργήσει με τους μαθητές μου στο Γυμνάσιο Λίμνης, πριν από 15 ολόκληρα χρόνια. Ήταν ένα "Συμβόλαιο Συνεργασίας" ανάμεσα σ' εμάς και σε όσους το αγόραζαν, με μηνύματα αγώνα κι ολόθερμες παιδικές ευχές για το νέο χρόνο.

Το φιλοτεχνήσαμε με τα παιδιά του τότε Β3 τμήματος, με τα οποία στη συνέχεια ξεκινήσαμε την έκδοση του πολυβραβευμένου περιοδικού μας "Προσωπική Ευθύνη". Κάθε παιδί έγραψε και μια ξεχωριστή ευχή επωνύμως, και με την υπογραφή του μάλιστα. Πάνω αριστερά έμπαινε η "σφραγίδα τύχης και αισιοδοξίας" και στο κέντρο της κολλούσαμε ένα πετραδάκι του γιαλού, διαφορετικό για κάθε αντίτυπο. Σ' αυτό το απολύτως προσωπικό ημερολόγιο, γράφαμε επιτόπου και το όνομα όποιου το αγόραζε, αφού δεν ήταν ένα απλό ημερολόγιο, αλλά ένα "Συμβόλαιο Συνεργασίας" του μαζί μας για την προστασία του φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος. Η συνεργασία, όμως, αφορούσε και στη συγκέντρωση ενός χρηματικού ποσού, το οποίο έφτασε τις 50.000 δραχμές και το προσφέραμε για την ενίσχυση του έργου του πρώτου Παιδικού Χωριου SOS.

Τώρα σκέφτομαι ότι εκείνα τα παιδιά είναι ήδη 30 χρονών και πάνε στα 31, κι ο νέος χρόνος, βέβαια, δεν είναι πια το 1993. Μα αν αφήσουμε στην άκρη τους αριθμούς, τίποτα δεν αλλάζει. Μένει μόνο η ουσία, και με όλες αυτές λοιπόν, τις "χειροποίητες", προσωπικές και πάντα ολοζώντανες ευχές των παιδιών, σας εύχομαι από καρδιάς κι εγώ για τον καινούργιο χρόνο. Κάντε "κλικ" να μεγεθύνετε την εικόνα και... απολαύστε!

Υ.Γ. Σκέφτηκα να πληκτρολογήσω επίσης τα ονόματα των παιδιών, ώστε να μπορούν να τα διαβάσουν και οι μηχανές αναζήτησης και - ποιος ξέρει - μπορεί και να ξανανταμώσουμε εδώ. Καλή σας Χρονιά... Τριανταφυλλιά Τσάμη, Δαυίδ Τζανή, Ελένη Στάμου, Ειρήνη Χατζηκωνσταντίνου, Γιώργο Τσιτσίγκο, Κώστα Τριάντη, Σοφία Παπακωνσταντοπούλου, Γιάννη Τριανταφύλλου, Αναστασία Φράγκου, Κώστα Τσαμούρα, Ελένη Τσαμούρα, Άννα Σταμούλου, Ζαχαρούλα Χατζή, Αγγελική Τσάμη, Λεμονιά Ρητσίνη, Γιώργο Τσούπρο, Νίκο Παπαγεωργίου, Γιάννη Παρίσση, Δημήτρη Τριανταφύλλου, Βασίλη Χριστοδούλου, Γιάννη Τσακατάνη, Κώστα Σουλτάτη, Γεωργία Παπαστεργίου, Ελένη Ρούσσου, Πόπη Φάσσα.

Ο ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑ...

. Ιδού, λοιπόν, και η απάντηση του Ισοκράτη σε όσους με τα παραποιημένα λόγια του επιχείρησαν να περιγράψουν τη λαϊκή οργή των ημερών μας ως αυτοκαταστροφή της δημοκρατίας κτλ. Πρόκειται ακριβώς για μια θλιβερή διαπίστωση του ρήτορα, που αφορά στη συστηματική εξαπάτηση, παραπληροφόρηση και παραπλάνηση του λαού, σε σχέση με σοβαρά πολιτικά ζητήματα της χώρας...

"Διεφθάρμεθα γαρ πολύν ήδη χρόνον υπ' ανθρώπων ουδέν άλλ' ή φενακίζειν δυναμένων".
.
Το συγκεκριμένο χωρίο είναι από το συμβουλευτικό του λόγο "Περί Ειρήνης" (παράγρ. 36. 4-5), ο οποίος, όπως και ο πολύ γνωστός πλέον "Αρεοπαγιτικός", γράφτηκε κατά την περίοδο του Συμμαχικού πολέμου (458/7 - 455 π.Χ.). Και μεταφράζω: .
.
"Γιατί, από πολύ καιρό ήδη, έχουμε συρθεί στην καταστροφή από ανθρώπους που δεν μπορούν να κάνουν άλλο από το να εξαπατούν".
.