Η ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΝΟΣ... ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑΤΟΣ

Ο ήλιος βασιλεύει κι η μέρα σώνεται
Κι ο νους μου απ' την αγάπη δε συμμαζώνεται...
(Δημοτικό τραγούδι)

Ήταν ένα φθινοπωρινό ηλιοβασίλεμα στον Μούδρο της Λήμνου κι όπως περπατούσαμε στ' ακροθαλάσσι με το δεκάχρονο γιο μιας συναδέλφου, παρατήρησα ότι το παιδί κοιτούσε συνεχώς τα παπούτσια του, απαξιώντας να ρίξει έστω κι ένα σύντομο βλέμμα προς τη δύση, όπου έπαιζαν μαγευτικά τα χρώματα σε ουρανό και θάλασσα.

Μιχάλη, τον ρώτησα, σκέφτηκες ποτέ ότι το ηλιοβασίλεμα είναι ένα θαύμα σε κοινή θέα; Μου απάντησε τότε ο Μιχάλης ότι ένα ηλιοβασίλεμα δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα φυσικό φαινόμενο, που έχει την εξήγηση του την επιστημονική. Ήταν περιττό να τον ρωτήσω για τα συναισθήματα του˙ με είχε ήδη κοιτάξει με οίκτο, τη στιγμή που διαπίστωνε ότι με συγκινούσε μια ανύπαρκτη γι' αυτόν ομορφιά, ένα τίποτα δηλαδή...

Γύρισα σπίτι μου προβληματισμένος, για να μην πω τρομοκρατημένος, από την ιδέα ότι ο εύστροφος, επιμελής και άριστος μαθητής Μιχάλης, ίσως, με τη δεδομένη αντίληψη του, να εκφράζει τον κανόνα και όχι την εξαίρεση. Μάλιστα, μου φάνηκε εντελώς άστοχο για την περίσταση το λαϊκό απόφθεγμα που λέει ότι «από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια».

Μπορεί να 'ναι αλήθεια ότι η ομορφιά της Πλάσης είναι ένα τίποτα; Ποιος το αποφάσισε σε μια στιγμή; Όμως, είναι αλήθεια ότι ο Μιχάλης έτσι το έβλεπε, γιατί έτσι το έμαθε στο σχολείο και, δυστυχώς, έτσι ακριβώς το έμαθε ένα μεγάλο ποσοστό εύστροφων και αρίστων συνομηλίκων του μαθητών.

Την αλήθεια, λοιπόν, έμαθα κι εγώ απ' το μικρό Μιχάλη. Αυτή είναι η τραγική πραγματικότητα, ότι η ομορφιά της Πλάσης αντιμετωπίζεται ως ένα τίποτα, ότι η ποίηση περιττεύει απ' τη ζωή και το σχολείο, ότι είναι ντροπή το συναίσθημα και ανοησία η συγκίνηση, ενώ παράλληλα προβάλλεται, ως ύψιστο ιδανικό, η ατομική υλική απόλαυση, όπως βιαίως και ασυστόλως καλλιεργείται από την προπαγάνδα του καταναλωτισμού και αιμοσταγώς επιβάλλεται από αλαζονικές πολιτικο-οικονομικές εξουσίες και άλλες δυνάμεις διαστροφής.

Τούτη είναι η φοβερή παγκοσμιοποίηση, προς την οποία συρόμαστε... εκουσίως. Μακάβριο εύρημα είναι και η ίδια η λέξη, ο όρος «παγκοσμιοποίηση», που συντίθεται από τρεις λέξεις διαχρονικά καθαγιασμένες: Το Παν, τον Κόσμο, την Ποίηση. Πόσο τυχαία άραγε;

Κι ενώ ο απατηλός, εωσφορίζων και, βεβαίως, φωσφορίζων όρος παραπέμπει σε μια απολύτως θολή ιδέα της ενότητας, βιάζοντας ταυτόχρονα και τον ηρακλείτειο Λόγο του Ενός- Παντός, στην πραγματικότητα στοχεύει στο συστηματοποιημένο κατακερματισμό της Οικουμένης, ώστε η ισοπέδωση της να καθίσταται θεμιτή και εύλογη.

Θα σας το πω με ένα παράδειγμα και ζητώ εκ των προτέρων να μου συγχωρεθεί η σκληρότητα της παραβολής, μια και δεν μπορώ να βρω τρόπο ηπιότερο. Φανταστείτε μια μηχανή του κιμά, που αλέθει διάφορα ζωάκια, και μεγάλα και μικρά, άγρια και ήμερα, τριχωτά ή άτριχα, ανοιχτόχρωμα και σκουρόχρωμα και τα λοιπά. Όλα αυτά γίνονται κιμάς, δηλαδή μικρούλικα κομματάκια σάρκας, οστών, τριχών, που φαίνονται ολόιδια. Και δεν θέλει και πολύ, με λίγη πίεση μόνο, μ' ένα πάτημα, τα κάνεις ίσωμα, μια μάζα ομοιόμορφη και εύπλαστη. Από εκεί κι ύστερα, κατά τις εκάστοτε ορέξεις σου, μπορείς να πλάσεις το «υλικό», σε μικρά ή μεγάλα μεγέθη, δίνοντας του τη μορφή του κύβου, της σφαίρας, του κουλουριού...

Απλά, αυτό είναι όλη η υπόθεση, δεν είναι άπιαστο πράγμα η παγκοσμιοποίηση. Κυρίως δε, απειλεί το ανθρώπινο πρόσωπο και τη συνείδηση, να μην το ξεχνούμε αυτό. Ας κάνουμε όμως ένα τεστ με τον εαυτό μας, γυρνώντας πίσω στο ηλιοβασίλεμα, σ' ένα ηλιοβασίλεμα κάποτε, ν' αναλογισθούμε πόση αγάπη νιώσαμε να ξεχειλίζει από μέσα μας και να μη «συμμαζώνεται», όπως τραγουδά η δημοτική μούσα.

Να αναλογισθούμε, επίσης, αν ένα ηλιοβασίλεμα μπορεί να είναι το ίδιο σ' έναν τσιμεντότοπο και σ' ένα παρθένο νησάκι, αν μπορούν να 'ναι το ίδιο τα τριανταφυλλένια σύννεφα με τα γκριζόμαυρα του καυσαέριου, αν το τραγούδι της γαλήνης μπορεί να εξισωθεί με τα μουγκρίσματα των μηχανών, αν το άρωμα του θαλασσόκρινου και του ιωδίου μπορεί να ταυτιστεί με τη δυσωδία των τοξινών και της ηθικής σήψης, αν ακόμα είναι το ίδιο να είσαι ο εαυτός σου ή να μην είσαι, αν είναι το ίδιο να νιώθεις την ομορφιά του Κόσμου ή να μην τη νιώθεις. Και τόσα άλλα...

Ε, λοιπόν, αυτά πρεσβεύει η παγκοσμιοποίηση, ότι σε όλα τούτα δεν υπάρχει διαφορά, μόνο που ως σήμερα δυσκολευόμασταν να το αντιληφθούμε. Δυσκολευόμασταν οι αδαείς - και θέλουν να μας δημιουργήσουν κι ενοχές - ν' αντιληφθούμε ότι ο ίδιος "κιμάς" είναι η ομορφιά κι η ασχήμια, το αληθινό και το ψεύτικο… Αυτή είναι η φρικιαστική "μοντέρνα" πραγματικότητα, που ήδη διδάσκεται μεθοδικά ως σχολική γνώση, ξεριζώνοντας από το παιδικό μυαλό το θαύμα του δέντρου, του νερού, του ήλιου, των άστρων, της χαραυγής, του ηλιοβασιλέματος... της ιδιας της ζωής το θαύμα!

ΤΟ ΜΑΝΤΟΥΔΙ ΚΙ Η ΜΑΝΤΟΥΔΑ

Την ετυμολογική ερμηνεία του ονόματος Μαντούδι δημοσίευσα αρχικά στο βιβλίο του Αλ. Καλέμη "Ο Κηρέας της Εύβοιας" (εκδ. Κίνητρο, 2001) και αργότερα συνεπτυγμένη στο "Γεωτρόπιο" της Ελευθεροτυπίας (τ. 167, 21-6-2003) με αφορμή ένα οδοιπορικό του Φώτη Μαραζόπουλου στην περιοχή.

Στους ντόπιους είναι διαδεδομένη η άποψη -κάποιος ερευνητής των περασμένων δεκαετιών φέρει την ευθύνη- ότι το όνομα Μαντούδι προέρχεται "από μια ομόηχη τουρκική λέξη και σημαίνει ψωμότοπος". Επί το ακριβέστερον, έχει υποστηριχθεί ότι το όνομα οφείλεται στην τουρκογύφτικη λέξη μα[γκ]ντό (=ψωμί). Μάλιστα, υπάρχει και μία ακόμη άποψη, επίσης διαδεδομένη και ατεκμηρίωτη, που θέλει το Μαντούδι να προέρχεται από το όνομα Mantuko ή Mandugo, το οποίο αποδίδεται σε βενετσιάνικο κάστρο ή σε Βενετσιάνο τοπάρχη.

Κρίνοντας αβάσιμες (για ετυμολογικούς και όχι μόνο λόγους) τις δύο τούτες προϋπάρχουσες εκδοχές, κατέληξα σε μια καθ' όλα εμπεριστατωμένη ερμηνεία, σύμφωνα με την οποία το τοπωνύμιο Μαντούδι είναι λατινογενές και σύνθετο εκ των θεμάτων mant- του ρήματος manto (=παραμένω, διατηρώ) και ud- του επιθέτου udus, -a, -um (=υγρώδης, διάβροχος, νοτισμένος).

Αρχικά το όνομα πρέπει να προσδιόριζε ως επίθετο το ουσιαστικό (θηλ.) humus (=έδαφος, γη, περιοχή): humus mantuda (=τόπος υγρώδης, που κρατάει μονίμως νερά ή υγρασία). Μετά δε από παράλειψη του ευνόητου humus, το επίθετο εξελίχθηκε στο κύριο όνομα Mantuda (Μαντούδα).

Μαντούδα (η) θεωρώ ότι ονομαζόταν όλη η πέριξ του σημερινού Μαντουδίου έκταση, εντός της οποίας υπήρχαν μερικά μικρά χωριουδάκια, ανώνυμοι οικισμοί στην πραγματικότητα, που, ως "παιδιά" της "μάνας" περιοχής, αναφέρονταν συλλήβδην με την κοινή ονομασία Mantudia, ήτοι τα Μαντούδια.

Ένα από αυτά τα Μαντούδια, λοιπόν, φαίνεται πως με τον καιρό επισκίασε τα υπόλοιπα και σταδιακά τα απορρόφησε, έτσι που, διατηρώντας την κοινή ονομασία, αναδείχθηκε τελικά στο... ένα και μοναδικό πλέον Μαντούδι της Μαντούδας.

Να σημειώσω δε ότι το Μαντούδι είναι γνωστό για τον ελώδη (μέχρι πρότινος τουλάχιστον) κάμπο του και για την υγρασία που ανέκαθεν κρατούσε και κρατάει.

Αξιοσημείωτο, επίσης, είναι ότι η περιφέρεια του Μαντουδίου βρισκόταν υπό ενετική κυριαρχία από τον 13ο έως τον 15ο αιώνα, ενώ αργότερα, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, μαρτυρείται η ύπαρξη έξι "ανώνυμων" μικρών χωριών στην περιοχή, σε πολύ μικρή απόσταση το ένα από το άλλο.

Εκτός τούτων των στοιχείων, μεγάλο ενδιαφέρον έχει και το γεγονός ότι οι παλιότερος γενιές έλεγαν "τα Μαντούδια" και όχι "το Μαντούδι", γιατί προφανώς στον πληθυντικό θα τους είχε παραδοθεί το όνομα. Ωστόσο, όταν μικρός άκουγα τους γέρους του χωριού μου -τα Ψαχνά εννοώ- να λένε "πάω στα Μαντούδια", νόμιζα ότι το έλεγαν με ειρωνική διάθεση, μάλλον υποτιμητικά για το Μαντούδι. Αλλά τώρα, βέβαια, αποδεικνύεται ότι απλώς... κυριολεκτούσαν.
__________
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΓΡΑΠΤΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ
.

ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ 'ΧΕΙ... ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ!

ΜΙΚΡΑ ΜΑΓΙΚΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ
(Στην Ana T.)

Διαβάζουμε την α' στροφή του ποιήματος "Ηλικία της γλαυκής θύμησης" από την ποιητική συλλογή Προσανατολισμοί (1940) του Οδυσσέα Έλύτη:

Ελαιώνες κι αμπέλια μακριά ως τη θάλασσα
Κόκκινες ψαρόβαρκες πιο μακριά ως τη θύμηση
Έλυτρα χρυσά του Αυγούστου στο μεσημεριάτικο ύπνο
Με φύκια ή όστρακα. Κι εκείνο το σκάφος
Φρεσκοβγαλμένο, πράσινο, που διαβάζει ακόμη στην
ειρήνη του κόλπου των νερών Έ χ ε ι -ο -Θ ε ό ς

Το παραπάνω απόσπασμα περιλαμβανόταν, μέχρι πριν από μερικά χρόνια, στο Ανθολόγιο Κειμένων Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Α' τάξης Γυμνασίου. Δυστυχώς όμως, στα πλαίσια ενός κακώς εννοούμενου εκσυγχρονισμού, κάποια δήθεν ανοιχτά μυαλά αποφάσισαν να το αφαιρέσουν από το σχολικό βιβλίο, όπως άλλωστε αφαίρεσαν και αρκετά άλλα κείμενα μεγάλων λογοτεχνών μας, για να βάλουν στη θέση τους εφήμερες πρωτολειακές ασημαντότητες.
Έχουν περάσει περισσότερα από δέκα χρόνια από τότε που είχα διδάξει αυτό το "ποιηματάκι" στα παιδιά της πρώτης τάξης του Γυμνασίου Μαντουδίου και θυμάμαι τη συγκίνησή μου, όταν κατά την ώρα της διδασκαλίας, μου αποκαλύφθηκε το μικρό μαγικό μυστικό της φράσης "έχει ο θεός", η οποία αποτελεί το όνομα του φρεκοβγαλμένου, πράσινου σκάφους. Είναι βέβαια προφανές ότι το σκάφος "διαβάζει" ανεστραμμένο το όνομά του πάνω στο καθρέφτισμά του στα γαλήνια νερά του κόλπου.
Αφού έγινε η ανάγνωση του ποιήματος στην τάξη, θέλησα να σχεδιάσω την κεντρική εικόνα στον πίνακα, κι όπως άρχισα να γράφω το ανεστραμμένο όνομα, διαπίστωσα έκπληκτος ότι όλα τα ανεστραμμένα γράμματα διαβάζονταν κανονικά, δεν άλλαζε τίποτα στο καθρέφτισμά τους. Είχα σταματήσει στο "έχει ο..." και γύρισα προς τα παιδιά, νιώθοντας ένα ρίγος. Τι συμβαίνει, κύριε; ρώτησαν απορημένα. Ανατρίχιασα από συγκίνηση, τους λέω, κοιτάχτε το καθρέφτισμα του ονόματος! Αυτά κοίταζαν καλά-καλά εμένα, ενώ ο παχουλός μαθητής του πρώτου θρανίου τράβηξε από τον καρπό το χέρι μου και φώναξε: Ρε σεις, αλήθεια λέει, σηκώθηκε η τρίχα του!
Τους έδωσα εξηγήσεις στη συνέχεια, αφού ολοκλήρωσα την ανεστραμμένη φράση στον πίνακα. Και μου έκαναν μάλιστα την εξής καταπληκτική ερώτηση: Είναι τυχαίο ή σκόπιμα έβαλε ο Ελύτης για όνομα του σκάφους αυτή τη φράση που διαβάζεται ίδια και ανεστραμμένη; Αυτό δεν έχει και τόση σημασία, τους απάντησα... αλλά είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι δεν έχει σημασία!

Αν και δεν είναι στις προθέσεις μου να "αναλύσω" εδώ μια απομονωμένη στροφή του ποιήματος, θα ήθελα μόνο να επισημάνω, μέσα από την ταύτιση του αντικειμένου με το είδωλό του, το αποκαλυπτικό γεγονός της ενότητας των αντιθέτων, του πραγματικού με το φανταστικό, του υλικού με το άυλο, της αίσθησης με την ιδέα, του φυσικού με το υπερφυσικό. Κι αυτό συμβαίνει έτσι απλά, με φόντο την καρτερία και την ελπίδα που εμπνέει η ίδια η φράση "Έχει ο Θεός"... ο οποίος θεός ούτε λέγει ούτε κρύπτει, αλλά σημαίνει, κατά την ηρακλείτεια ρήση.

©Δημήτρης Μπαρσάκης


________________
ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΓΡΑΠΤΗ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

ΝΙΩΣΕ ΚΙ ΑΓΑΠΑ!

Ο ουρανός πάνω από τα Ψαχνά το δειλινό της Κυριακής 4-10-2009

Άκου τους πρωινούς καλαηδισμούς πώς υμνούν το θαύμα της ζωής
Άσε τα μάτια σου να βαφτιστούν στα χρώματα της ροδαυγής
Πάρε στο δάχτυλό σου φυλαχτό μια δροσοσταλίδα από το χορτάρι
Ανέβα ταπεινά το μονοπάτι
Στο διάβα σου μοιράσου του ζουζουνιού και της πεταλουδίτσας τη χαρά
Τραγούδα πλάι στο κελάρυσμα του ρυακιού
Σμίξε την ανάσα σου με την ανάσα του κυκλάμινου
Της πέρδικας την περπατησιά παράφορα ερωτέψου
Μελέτα τη ζωγραφιά στην πλάτη του σκαθαριού
Πρόσεχε μην πατήσεις την ανθισμένη μυρμηγκοφωλιά
Στο ξέφωτο στάσου και με το μεγάλο λιθάρι πιάσε κουβέντα για την αιωνιότητα
Μην τρομάξεις από το σούρσιμο ενός φιδιού που άθελά σου το τρόμαξες
Στο αστραφτερό μυστήριο του μεσημεριού παραδώσου
Στις φτέρες φτερούγισε σαν το τρυφερό φύσημα του αγεριού
Αγκάλιασε όπως ο κισσός τον ψηλό δεντροκορμό
Το άγιο νερό της πηγής σκύψε να κοινωνήσεις
Πρόλαβε να χαρείς το άλμα της νυφίτσας
Τη γέρικη χελώνα μη βιαστείς να προσπεράσεις
Πλανέψου από τ' αηδόνια της ρεματιάς
Στου δειλινού τα σύννεφα αιωρήσου
Στο λυκόφως ξαναβρές το ξενητεμένο ποίημά σου
Στην ανατολή του φεγγαριού χόρεψε χέρι-χέρι με τους θρύλους
Ευχήσου στον αποσπερίτη να γίνει αυγερινός
Γείρε τα μάτια σου και χώρεσε όλη την Πλάση στα όνειρά σου
Πόνεσε και δάκρυσε για τον πόνο και το δάκρυ του άγνωστου συνανθρώπου
Ξύπνα και ζήσε το θαύμα από την αρχή

(Αφιερωμένο στο Χαμομηλάκι)

ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ SALZACH

Ένα βίντεο με κεντρικό θέμα το κοριτσάκι που ζητιανεύει γονατιστό στη γέφυρα Makartsteg του ποταμού Salzach, ο οποίος διασχίζει την ιστορική πόλη του Salzburg της Αυστρίας. Τις φωτογραφίες του βίντεο έβγαλα τον Ιούλιο του 2009, ενώ ακούγεται το κομμάτι Hymnus (λιγάκι πειραγμένο) από το δίσκο Lieder ohne Worte του Johannes Schmoelling.

ΒΕΝΕΤΙΑ (Μια προσωπική ματιά)

Ένα βίντεο με φωτογραφίες που έβγαλα στη Βενετία τον Ιούλιο του 2009 και μουσική Al Kastell.

SOUVENIR ΑΠΟ ΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ

Ζητιανεύοντας έξω από το πολύχρυσο Παλάτι των Δόγηδων, μ' ένα ξύλινο σταυρουδάκι κι ένα κυπελλάκι McDonald στο χέρι...

(Βενετία, Ιούλιος 2009)

ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΑΝ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΙΓΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΕΣΣΑΠΙΩΝ

Τα αποτελέσματα των εξετάσεων, που πραγματοποιήθηκαν μάλιστα με εντολή του Δήμου Μεσσαπίων, ήρθαν τελικά στο φως κι εξανεμίστηκαν τα ψέματα. Το Ινστιτούτο Γεωλογικών & Μεταλλευτικών Ερευνών επιβεβαιώνει και με το παραπάνω τις προηγηθείσες εξετάσεις του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τα μεγέθη του εξασθενούς χρωμίου εμφανίζονται ακόμα μεγαλύτερα. Εκτός αυτού, όμως, ανιχνεύτηκε και νικέλιο σε πολύ μεγάλα ποσοστά. Κι οι στρουθοκάμηλοι... το βιολί τους!

ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΛΑΪΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΟΞΙΚΗΣ ΡΥΠΑΝΣΗΣ ΣΤΗ ΜΕΣΣΑΠΙΑ

Ανακοίνωση του Περιβαλλοντικού Συλλόγου "Γαία"

Η συσπείρωση και αγωνιστική κινητοποίηση των κατοίκων του Δήμου Μεσσαπίων, ως έσχατο μέτρο άμυνας κατά της τοξικής ρύπανσης της γης και των υδάτων της περιοχής μας, εκφράζει κατ' απόλυτο τρόπο τη λαϊκή βούληση, όπως αυτή κατηγορηματικά διατυπώθηκε στη δημόσια ενημερωτική συγκέντρωση που έλαβε χώρα τη Δευτέρα 20 Ιουλίου στην κεντρική πλατεία των Ψαχνών.

Σύμφωνα με τα αδιάσειστα δεδομένα των αναλύσεων στο νερό της Μεσσαπίας, που πραγματοποιήθηκαν από το Γεωλογικό-Υδρολογικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών (21-5-2009) και το Ινστιτούτο Γεωλογικών & Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ, 17/7/2009), ανιχνεύθηκαν τρομακτικά μεγέθη εξασθενούς χρωμίου, αλλά και νικελίου. Βάσει δε της εμπεριστατωμένης ενημέρωσης που παρείχαν ειδικοί επί του θέματος επιστήμονες κατά την προαναφερθείσα συγκέντρωση, προκύπτει ότι η χρήση του δηλητηριασμένου νερού της περιοχής μας εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για την υγεία όλων μας.

Κατόπιν τούτων, ο Περιβαλλοντικός Σύλλογος "Γαία", προβαίνει άμεσα στην υλοποίηση του λαϊκού αιτήματος, αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία και υποχρέωση να οργανώσει και να συντονίσει την κινητοποίηση των κατοίκων της περιοχής, μέσω της εγγραφής τους σε καταστάσεις δήλωσης συμμετοχής και της συγκρότησης επιτροπών αγώνα ανά τοπικό διαμέρισμα.

Η λαϊκή κινητοποίηση αποβλέπει στην περαιτέρω και βαθύτερη ενημέρωση με νέες δημόσιες συγκεντρώσεις, στην αναζήτηση και αποκάλυψη όλων των παραμέτρων του προβλήματος, στην προσφυγή στην Ελληνική δικαιοσύνη, καθώς και στην άσκηση πίεσης προς τους αρμοδίους, ώστε:
- Να εξασφαλιστεί χωρίς χρονοτριβή υγιεινό νερό για τους κατοίκους του δήμου.
- Να αποκομιστούν πάραυτα τα τοξικά απόβλητα που έχουν απορριφθεί κατά τόνους σε πολλές θέσεις της Μεσσαπίας.
- Να καταγγελθούν και κατασταλούν άμεσα όλες οι παράνομες δραστηριότητες που προκαλούν την προκείμενη ανεπανόρθωτη καταστροφή στο περιβάλλον και την υγεία μας.
- Να εντοπιστούν και να παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη όλοι οι υπαίτιοι, κύριοι υπεύθυνοι και συνυπεύθυνοι, της τραγικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει ο τόπος μας.
- Να καταβληθούν αποζημιώσεις στους δημότες και τις κοινωνικές ομάδες σε περίπτωση που υποστούν οικονομική ή άλλη βλάβη από την όλη υπόθεση της τοξικής ρύπανσης.
- Να τεθούν οι προϋποθέσεις για τη στοιχειώδη προστασία της υγείας και της ποιότητας ζωής των κατοίκων, με την εσπευσμένη δημιουργία βιολογικού καθαρισμού και αποχετευτικού συστήματος.

Υπογραμμίζεται, τέλος, ότι δεν θα επιτραπεί σε κανένα πολιτικό και κομματικό φορέα να εκμεταλλευτεί το δίκαιο και ιερό αγώνα μας, που είναι και θα παραμείνει αδέσμευτος, με μοναδικό στόχο την προάσπιση της δημόσιας υγείας και του φυσικού περιβάλλοντος του τόπου μας.
.
Για τη συμμετοχή σας στη λαϊκή κινητοποίηση και τις επιτροπές αγώνα, απευθυνθείτε στο Σύλλογο. Το γραφείο βρίσκεται στην πλατεία Αθ. Μποδοσάκη 9 και είναι ανοιχτό καθημερινά από τις 7 έως τις 9.30 το βράδυ. Για σχετικές πληροφορίες και τυχόν διευκρινίσεις, καλέστε στα τηλέφωνα 22280-23317 και 6942560299.

SOUVENIR ΑΠΟ ΤΟ SALZBURG

Έβγαλα αυτές τις φωτογραφίες την Τρίτη 14 Ιουλίου 2009 στη γέφυρα Makartsteg του ποταμού Salzach, ο οποίος διασχίζει το κεντρικό τμήμα της πόλης του Salzburg. Έχοντας εντυπωσιαστεί από το μεγαλοπρεπές Schloss Mirabell και τους μαγευτικούς κήπους του, κατευθυνόμουν προς την άλλη όχθη του ποταμού, για να επισκεφτώ το σπίτι (μουσείο) όπου γεννήθηκε ο Mozart. Κι εκεί, στη μέση της γέφυρας, είδα το κοριτσάκι να επαιτεί γονατιστό, ώρες ακίνητο σαν άγαλμα και χωρίς έκφραση στο πρόσωπο, ή μάλλον χωρίς πρόσωπο...
Μια ανάμνηση, μια εικόνα που μέσα μου σκιάζει πια όλη την αίγλη της πόλης, με τα τόσα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα, με το τόσο λαμπρό πολιτισμικό παρελθόν και το προηγμένο βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της...

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΞΑΣΘΕΝΕΣ ΧΡΩΜΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΤΟΞΙΚΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ ΣΤΑ ΨΑΧΝΑ

Το βράδυ της Δευτέρας 20 Ιουλίου 2009 πραγματοποιήθηκε στην πλατεία των Ψαχνών ενημερωτική συγκέντρωση σχετικά με το εξασθενές χρώμιο που ανιχνεύτηκε στο νερό της περιοχής και τα στερεά τοξικά απόβλητα που έχουν απορριφθεί σε πολλές θέσεις του δήμου Μεσσαπίων. Η εκδήλωση, η οποία διοργανώθηκε από το Δίκτυο Περιβαλλοντικών Συλλόγων Εύβοιας και τους περιβαλλοντικούς συλλόγους "Γαία" και "Ταναϊς" του δήμου Μεσσαπίων, διήρκεσε τρεις ώρες και είχε εντυπωσιακή επιτυχία.

Οι βασικοί ομιλητές (στη φωτογραφία από αριστερά), Νίκος Χασάνδρας, πρόεδρος του συλλόγου "Γαία", Γιάννης Φραντζής, εκπρόσωπος του συλλόγου "Ταναϊς", Θανάσης Παντελόγλου, βιοχημικός μηχανικός, π. Ιωάννης Οικονομίδης, πρωτοστάτης στον αγώνα κατά της τοξικής ρύπανσης στην περιοχή των Οινοφύτων και Γιάννης Ζαμπετάκης, επίκουρος καθηγητής Χημείας Τροφίμων του Πανεπιστημίου Αθηνών, κατέθεσαν τη γνώση και την εμπειρία τους, παρέχοντας πλήρη, ουσιαστική και εμπεριστατωμένη ενημέρωση στο πολυπληθές ακροατήριο. Τοποθετήσεις έγιναν και από άλλους παράγοντες και επιστήμονες, όπως επίσης από από τον πολιτευτή Βαγγέλη Αποστόλου και τον πρόεδρο των Ενεργών Πολιτών Εύβοιας, Κώστα Χαϊνά, ενώ το κοινό, εκτός από τις εύλογες απορίες του, εξέφρασε με έντονο τρόπο την απογοήτευση και την αγανάκτησή του για τη στάση της τοπικής αυτοδιοίκησης και της πολιτείας γενικότερα.

Άξιο επισήμανσης είναι οπωσδήποτε και το γεγονός ότι η όλη εκδήλωση δεν επιδεχόταν κομματικές ταμπέλες και, μέσα σε πνεύμα καθολικής σύμπνοιας, αποδοκιμάστηκαν οι καναδυό μεμονωμένες απόπειρες ακροατών που έγιναν προς αυτή την κατεύθυνση. Στο τέλος, όλοι συμφώνησαν, ομιλητές, διοργανωτές και κοινό, ότι θα πρέπει χωρίς άλλη καθυστέρηση να γίνουν μαζικές κινητοποιήσεις των κατοίκων της περιοχής και να σχηματιστούν άμεσα Επιτροπές Αγώνα κατά τοπικό διαμέρισμα με στόχο την αντιμετώπιση του τεράστιου προβλήματος που απειλεί σήμερα τη δημόσια υγεία και το φυσικό περιβάλλον της Μεσσαπίας.

*Βλ. και σχετικό κείμενο του Γιάννη Ζαμπετάκη.

ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΤΙΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ

Μέσα από μερικά σκιτσάκια μου κι ακούγοντας "Angels calling me" (Denean)...

"ΤΑΞΙΔΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ"

.
Η ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΚΑΡΑΤΖΑ*

Ταξίδεμα βαθύ σε αλήθειες τρυφερές και φωτεινές της καθημερινής μαγείας της ζωής κι ενός έρωτα διαχρονικού που ούτε λέγεται ούτε κρύπτεται, μα γίνεται Μυστήριο εσωτερικής αποκάλυψης και βίωμα αιώνιας νεότητας λυτρωτικό της ψυχής.
Τοπία ξέφωτα ποιήματα του ταξιδιού κι οι ανθισμένες απορίες της πορείας ως την οικουμενικότητα του προσωπικού Λόγου οδοδείκτες...
(Δημ. Μπαρσάκης)


Διονύσης Καρατζάς, "Ταξίδια Εσωτερικού" (Εκδ. Μεταίχμιο, Απρίλιος 2009, σσ. 54).
.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΡΟΜΗΣ (σελ. 12)
Με το πρώτο φως της αγάπης
θα 'ρθώ να ταιριάξουμε σκοτάδια.
Ύστερα θα πάμε στις σιωπές
και θα μαζέψουμε όνειρα.
Αργά, όταν θα έχει αδειάσει ο ουρανός από τα δώρα του,
θ' αλλάζουμε τον χρόνο και το χώμα
μέχρι να βρεθεί στον δρόμο μας πατρίδα.

.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ (σελ. 15)
Ακίνητη μείνε με χαμόγελο ημέρας,
κοιτώντας ευθεία στην καρδιά μου.
Εγώ θα έχω τον νου μου στο όνειρο
μην πάρει φως και γίνει χρόνος
και χαθείς.

.
ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ (σελ. 39)
Τις λέξεις, όταν τελειώνουν,
να τις ρίχνετε στα ποιήματα.
Μέσα σ' αυτά θα ξαναβρούν την αλήθεια
και τη λάμψη τους.
Αν όμως σας πέφτει μακριά η ποίηση,
να τις κρατάτε σε βαθιά σιωπή
και σε υγρασία σώματος.
Να προσέχετε να βρίσκονται διαρκώς
κοντά σε παιδιά, σε φωτιά και σε έρωτα.
Προπάντων να τις συντηρείτε σε κατάσταση γραφής.

.
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (σελ. 48)
Για τον επαναπατρισμό της θάλασσας
θα κόψω τα κύματα πλάγια
σαν ταξίδια εσωτερικού.
Κι ανάμεσα στους ανέμους θα ρίξω έρωτες
για να κρατάει ο νόστος τον σκοπό του.
.

*Ο ποιητής -και φίλος αγαπητός- Διονύσης Καρατζάς γεννήθηκε το 1950 στην Πάτρα, όπου ζει και εργάζεται ως καθηγητής φιλόλογος. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Ένωσης Δημιουργών Ελληνικού Τραγουδιού (Ε.Δ.Ε.Τ.). Υπήρξε βασικός συνεργάτης του Πατρινού περιοδικού «Υδρία» από το 1973 έως το 1985 και ιδρυτικό μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής του Συμποσίου Ποίησης έως το 1985. Έχουν εκδοθεί 19 ποιητικές συλλογές του και έργα του έχουν μελοποιήσει ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Ηλίας Ανδριόπουλος, ο Γιώργος Ανδρέου και ο Γιάννης Γερογιάννης. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά και Ιταλικά. Το 2006 τιμήθηκε με το Βραβείο Λάμπρου Πορφύρα της Ακαδημίας Αθηνών για την ποιητική του συλλογή "Απ' το μισό παράθυρο".

.

ΥΓ. Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι ο Διονύσης Καρατζάς δικαιούται και με το παραπάνω το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, έστω και πολύ καθυστερημένα. Οψόμεθα...

.

ΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ!

ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΟΥ, ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ...
Κάθε μέρα μιλάνε οι πολιτικοί και λένε τα ίδια ακριβώς ανούσια λόγια, κάθε μέρα, επίσης, κάνουν τα ίδια ακριβώς ανόσια καμώματα. Κάθε μέρα πάλι ένα τεράστιο πλήθος άμουσων και ατάλαντων επιδεικνύουν τα καραγκιοζιλίκια τους σε πίστες και δημόσιους χώρους. Κάθε μέρα κάτι τρέχει με τις μπάλες στα γήπεδα, με τον άρτο και τα θεάματα ενός εξαγριωμένου ή αποχαυνομένου όχλου. Κάθε μέρα ληστείες και ξύλο, κομπίνες και τάχα φιλανθρωπίες, δεξιώσεις, χρηματηστήρια, δημοσκοπήσεις και αμέτρητες άλλες σαχλαμάρες. Κάθε μέρα, αυτά τα ίδια και τα ίδια... τα μεγάλα θέματα των ειδήσεών μας!

ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΑΣ, ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ!

Και, βέβαια, ποτέ δεν θα γίνει είδηση το πέρασμα μιας χελώνας, αληθινής χελώνας, από μπροστά μας. Κι ας είναι όντως τόσο σπάνιο πια ένα τέτοιο γεγονός!

Είχε πολύ καιρό να φανεί χελώνα στην αυλή, κι ένιωσα μεγάλη χαρά, αλλά και μεγάλη τιμή. Η εμφάνισή της ξάφνιασε και τις γάτες, που με εύλογη απορία άρχισαν να την περιεργάζονται, ακολουθώντας τη για μερικές δεκάδες μέτρα στο σοφό της, μελετημένο δρόμο. Οι χελώνες δεν λησμονούν ποτέ το δρόμο τους και διανύουν χιλιόμετρα χωρίς ποτέ να χάνουν τον προορισμό τους, εκτός μόνον αν ατυχήσουν να συναντήσουν βάρβαρους ανθρώπους και αυτοκινητόδρομους.

Κοιτώντας τη χελώνα, θυμήθηκα κι ένα σαλίγκαρο που παρατηρούσαμε μια μέρα με τον Μπαρμπαμήτσο, εκεί στην ήσυχη κάποτε ακτή του Λιμνιώνα. Αναδημοσιεύω από το βιβλίο μου "Αλλού - Στο Λιμνιώνα του Μπαρμπαμήτσου":

.

Συνέβαινε τότε να περάσουν και μέρες ολόκληρες χωρίς ν' αλλάξουμε ούτε μια κουβέντα με τον Μπαρμπαμήτσο. Μόνο νιώθαμε, κι αρκούσε αυτό. Συνέβαινε με τη φυσικότητα που χάραζε η μέρα ή που έπεφτε το σκοτάδι της νύχτας, με τη φυσικότητα που απλωνόταν το χώμα κάτω απ' τα πόδια μας, που ανασαίναμε, που μαραίνονταν τα φύλλα, που φυσούσε ο άνεμος... που δεν μιλούσαμε. Μια τόσο μεγάλη σιωπή ήθελε πολλή αγάπη για να διακοπεί χωρίς να ματώσει. Ώσπου είπε κάποτε ο γέρος, μετά από μέρες...
- Ο σαλίγκαρος, νάτος, πάει για βοσκή ο σαλίγκαρος!
Δεν ήταν τυχαίος ο σαλίγκαρος, ήταν ο συγκεκριμένος, ένα πρόσωπο σαν κι εμάς, σαν όλα τα πλάσματα εκεί. Τον κοιτάζαμε που πήγαινε, πήγαινε το δρόμο του με γνώση. Ώρα μάς πλησίαζε κι ώρα απομακρυνόταν. Πιο πέρα έφτασε σ' ένα πλατύ λιθάρι και το παράκαμψε, τρύπωσε ύστερα σε μια τούφα χορταράκι, ανηφόρισε και κατηφόρισε πάμπολλες φορές στην επίπεδη για μας γη και, μετά το σωρό τα ξύλα, τράβηξε κατά την πλαγιά. Χάθηκε, μα εμείς τον κοιτάζαμε, ξέροντας πως κάπου εκεί ήταν ο σαλίγκαρος. Αλλού κοίταζα εγώ κι αλλού ο Μπαρμπαμήτσος, αλλά δεν είχε τόση σημασία, τον ίδιο σαλίγκαρο κοιτάζαμε, κάπου στην πλαγιά, και πύκνωσαν αργά-αργά τα σύννεφα, έμοιαζε για βροχή ο καιρός...
- Αλλά, Μπαρμπαμήτσο, μετά τη βροχή δεν βγαίνουν τα σαλιγκάρια;
- Ναι, βγαίνουν...
- Έχει όμως πολύ καιρό να βρέξει.
- Κάποτε βγαίνουν και πριν τη βροχή, όταν έχει πολύ καιρό να βρέξει...
Και συνεχίσαμε να κοιτάζουμε τον ίδιο σαλίγκαρο, σε διαφορετικά σημεία της πλαγιάς ο καθένας, αδιαφορώντας για τη λεπτή βροχούλα που ήδη μας έβρεχε, σαν αγιασμός με άρωμα βασιλικού, μας ράντιζε η βροχούλα και δεν είχε νόημα το πριν και το μετά της, ούτε το δικό μας βέβαια.

ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ...

Η τρομακτική αλήθεια μέσα από τέσσερα βίντεο που δημιούργησε το Hamomilaki, για την ενημέρωση και, κυρίως, για την άμεση αφύπνηση όλων μας. Δείτε τα, διαδώστε τα!