Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Ψήφισμα - Προς την Υπουργό Πολιτισμού, κ. Λ. Κονιόρδου


ΨΗΦΙΣΤΕ ΕΔΩ...

Όχι στην καταστροφή του κηρυγμένου Αρχαιολογικού και Ιστορικού τόπου της Αυλίδας.

Ο ευρύτερος αρχαιολογικός χώρος της Αυλίδας περιλαμβάνει το Ιερό της Αρτέμιδος και διάσπαρτα αρχαιολογικά κατάλοιπα που μαρτυρούν τη σημασία ενός μυκηναϊκού κέντρου καθώς και μεταγενέστερες και σύγχρονες κατασκευές που με το γεωφυσικό ανάγλυφο της περιοχής συνθέτουν ένα πολύ ενδιαφέρον πλέγμα Ιστορικού Τόπου με μνημεία τεσσάρων διαφορετικών ιστορικών περιόδων. Η μυθολογική παράδοση για την αρχή της τρωικής εκστρατείας, όπως την διηγήθηκε ο Όμηρος, και τα αριστουργηματικά έργα των αρχαίων τραγωδών για την θυσία της Ιφιγένειας σε αυτά εδώ τα χώματα και τα ακρογιάλια, έδωσαν στην περιοχή την αξία ενός πολιτιστικού αγαθού με οικουμενική σημασία.

Η Αυλίδα, όπως λίγες περιοχές, κατέχει το δυσβάστακτο βάρος και την υποχρέωση της διαφύλαξης ενός μύθου, αλλά και το προνόμιο μιας ξεχωριστής θέσης στην παγκόσμια ιστορική μνήμη. Η σύγχρονη ιστορία του τόπου, δυστυχώς, έμελλε να συνδεθεί, μετά την θυσία της Ιφιγένειας και με την θυσία του φυσικού περιβάλλοντος της γης και της θάλασσας στο βωμό μιας χωρίς έλεγχο ανάπτυξης και χωρίς όρια κέρδους.

Η Αυλίδα λόγω του γεωφυσικού της ανάγλυφου, διαθέτει πολύ κοντά θαλάσσιες και οδικές διασυνδέσεις, τον όρμο Μεγάλο Βαθύ προστατευμένο σημείο ιδανικό για εγκατάσταση βιομηχανιών, και βέβαια ένα πολύ καλό υπέδαφος με άριστης ποιότητας ασβεστόλιθο κατάλληλο για την παραγωγή επίσης άριστου τσιμέντου. Έτσι το μυκηναϊκό νεκροταφείο έμελε να γίνει σκόνη και τσιμέντο. Μπαζώθηκε η θάλασσα και αλλοιώθηκε η ιστορική φυσιογνωμία του τοπίου. Στον λόφο Νησί, εκεί που η θάλασσα εισχωρούσε στην γη βόρεια από το Μεγάλο Βαθύ και νότια από το Μικρό Βαθύ μέχρι το Ιερό της Αυλιδείας Αρτέμιδος, η επιφάνεια της γης, τα ευρήματα στον αρχαιολογικό χώρο καθώς και ο βυθός της θάλασσας καλύφθηκε με πολλά εκατοστά σκληρού στρώματος τσιμεντόσκονης. Στο Μεγάλο Βουνό, η λατόμηση προχώρησε και κατέφαγε ένα μεγάλο μέρος του για να φτάσει σχεδόν στην ρίζα του ελληνιστικού τείχους Στον όρμο Μεγάλο Βαθύ ατασκευάστηκαν τσιμεντένιες προβλήτες, μπαζώθηκε ο αιγιαλός, μολύνθηκε με επικίνδυνα απόβλητα η γη και η θάλασσα. Δημιουργήθηκε ένας κρανίου τόπος από την ανεξέλεγκτη λειτουργία των βιομηχανιών και από την αδηφαγία του Τσιμεντάδικου.

Η περιοχή είναι κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος από το 1970 (ΦΕΚ 562/Β/11.8.1970) με επαναπροσδιορισμό των ορίων με συντεταγμένες από το 2001 (ΦΕΚ 1427/Β/22.10.2001), καi πριν από αυτό ο Ιωάννης Θρεψιάδης έφορος των αρχαιοτήτων Βοιωτίας από το 1941 με την αποκάλυψη του Ιερού της Αυλιδείας Αρτέμιδος επέτυχε να σταματήσει την λατόμηση στο λόφο Νησί από το 1956. Φαίνεται όμως ότι η φράση ‐αρχαιολογικός χώρος Αυλίδας‐ τρομάζει κάποιους, θεωρείται μια έννοια κενή, μια αόριστης έκτασης επιφάνεια σε ένα χάρτη και καλό θα ήταν ποτέ να μην είχε κηρυχτεί, αφού ποτέ μέχρι τώρα δεν αναγνωρίστηκε η παγκόσμια σημασία του, δεν προστατεύτηκε και δεν προβλήθηκε όπως και όσο θα έπρεπε. Μάλλον γιατί εμπόδιζε και εμποδίζει τα γνωστά μέχρι σήμερα, ̈αναπτυξιακά σχέδια ̈ που έχουν εφαρμοστεί ή σχεδιάζεται να εφαρμοστούν στην περιοχή.

Τα “αναπτυξιακά σχέδια” προσβλέπουν στη δημιουργία ενός μεγάλου λιμανιού στο Μικρό και στο Μεγάλο Βαθύ ισοπεδώνοντας μια περιοχή με ορατά σημάδια ιστορικής συνέχειας τεσσάρων χιλιάδων και πλέον χρονων. Το λιμάνι αυτό ίσως και να το ονομάσουν ̈Ιφιγένεια ̈. Ίσως ακόμα να αναφέρουν σε διαδικτυακούς τόπους και διαφημιστικά φυλλάδια τον μύθο της Ιφιγένειας και τη σύναξη των πλοίων των Αχαιών σε αυτά τα παράλια, τα οποία σκοπεύουν να τα θάψουν κάτω από τόνους τσιμέντου και επικίνδυνα για την υγεία απόβλητα. Έτσι θεωρούν ορισμένοι ότι υπηρετούν την Ιστορία του τόπου, χωρίς να σκέφτονται την ανυπολόγιστη καταστροφή που θα φέρει το φαραωνικό έργο του λιμανιού με τα συνακόλουθα χερσαία έργα, τόσο στο τοπίο, όσο και στη θάλασσια περιοχή Θα καταστραφεί κάθε είδος ενάλιας αρχαιολογικής κατασκευής που πιθανόν να υπάρχει κάτω από το στρώμα των εναποθέσεων της τσιμεντόσκονης στο βυθό αυτής της μυθικής και ιστορικής θάλασσας.

Για όποιον επισκέπτεται τον κηρυγμένο αρχαιολογικό χώρο, είναι φανερό ότι οι μέχρι σήμερα αποφάσεις για τις προοπτικές της περιοχής είχαν σαν αποτέλεσμα τεράστιες πληγές στη φύση, και υποβάθμιση του αρχαιολογικού χώρου. Η περιοχή παρ ́όλα αυτά εξακολουθεί να παραπέμπει στην εικόνα μιας αιώνιας φυσικής ομορφιάς. Τα θαλάσσια παράλια με τους απάγκιους όρμους, τα βουνά και οι λόφοι με τις τραχιές πλαγιές δίπλα στην θάλασσα, οι κοιλάδες και οι υγρότοποι, τα εύφορα χώματα, ο πολύπαθος όρμος Μεγάλο Βαθύ, που μπορεί με λίγη φροντίδα να επανέλθει σε μια πρότερη κατάσταση, ο όρμος Μικρό Βαθύ με το μικρό αλσύλλιο που οδηγεί στο Ιερό της Αρτέμιδος, με το νερό να υπάρχει ακόμα και σήμερα στην αρχαία κρήνη, όλα αυτά είναι τα φυσικά στοιχεία που έρχονται να συμπληρώσουν το αρχαιολογικό τοπίο που σήμερα όμως βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο .

Ως πολίτες αυτής της περιοχής δεν επιθυμούμε έναν αρχαιολογικό χώρο προσαρμοσμένο στα μέτρα μιας δήθεν ανάπτυξης που μέχρι τώρα έχει καταστρέψει αρχαιολογικούς θησαυρούς, έχει λεηλατήσει τα χώματα της περιοχής, έχει μολύνει το περιβάλλον. Ως πολίτες προασπιζόμαστε το δημόσιο συμφέρον και ευελπιστούμε σε μια ήπια βιώσιμη ανάπτυξη του τόπου με γνώμονα την επαναφορά της σχέσης ανθρώπου ‐ φύσης σε ισορροπία, Αγωνιζόμαστε για τη διάσωση του ιστορικού αποθέματος και την αποκατάσταση της χαμένης σχέσης των πολιτών με την ιστορία τους, αλλά και για το δικαίωμα να ζούμε σε ένα περιβάλλον που δεν απειλεί την υγεία μας.

Η διάσωση, η προστασία και η ανάδειξη των πολιτιστικών μνημείων της Αυλίδας και του φυσικού περιβάλλοντος δεν αποτελεί υποχρέωση μόνον της πολιτείας, αλλά και των πολιτών που έχουν την τύχη να κατοικούν σε έναν τόπο με παγκόσμια φήμη λόγω της ιστορικής και πολιτιστικής του σημασίας, γεγονός το οποίο αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα και ορίζει μια ταυτότητα τόπου διεθνούς αναγνώρισης.

Η Αυλίδα θα πρέπει επιτέλους να συμπεριληφθεί άμεσα στους σχεδιασμούς της πολιτείας που έχουν να κάνουν με τον πολιτισμό. Η περιοχή διαθέτει ένα πλέγμα σημαντικών ανθρωπογενών και φυσικών τοποσήμων και πλούσιο ιστορικό και μυθικό απόθεμα που της προσδίδουν μια ιδιαίτερη δυναμική, με δυνατότητες πολιτιστικής και ήπιας τουριστικής ανάπτυξης, με τοπική, υπερ‐τοπική αλλά και διεθνή εμβέλεια.

Θέατρο Χαλκίδας
Αναγκαστικός Συνεταιρισμός Βαθέως Αυλίδος

ΨΗΦΙΣΤΕ ΕΔΩ...


Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

ΜΗΝΥΜΑ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΘΙΜΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

(Αρχείο ΕΡΤ, από τη σειρά ντοκιμαντέρ "Το βλέμμα")

«Πλησιάζει και πάλι το Πάσχα. Πλησιάζουν οι μέρες της αθρόας σφαγής αθώων ζώων χάριν ενός βάρβαρου "εθίμου" που θα έπρεπε να έχει προ πολλού εκλείψει.
Βεβαίως αυτή είναι απλά μια πτυχή του όλου θέματος.
Κάθε μέρα διαβάζουμε όλο και περισσότερα περιστατικά κακοποίησης ζώων, περιστατικά φριχτά που "λογικά" δεν μπορεί να διαπράττονται από ανθρώπους και μάλιστα -πολλές φορές- από νέους ανθρώπους.
Τι δείχνει άραγε αυτό για την κοινωνία μας; Τι άλλο παρά την γενικευμένη σε όλους τους τομείς σήψη!
Η Πολιτεία είναι ανεπαρκής έως εντελώς απούσα. Ενώ θα ΄πρεπε να είναι παρούσα όχι μόνο κατασταλτικά αλλά πρώτα απ' όλα παρέχοντας την ανάλογη ΠΑΙΔΕΙΑ από την νηπιακή ακόμα ηλικία. Αν βεβαίως θέλουμε πραγματικά να απαλλαγούμε κάποτε οριστικά από αυτή την "εθνική μας ντροπή".
Έτσι, όλο το βάρος πέφτει όπως πάντα στον "πατριωτισμό των Ελλήνων". Στους αφανείς ζωόφιλους που αφιερώνουν όλο τον ελεύθερο χρόνο τους και από το υστέρημά τους κάνουν ό,τι μπορούν.
Και φυσικά κανείς υπεύθυνος δεν μιλά για τα σφαγεία (που ίσως θα έπρεπε να είναι το πρώτο θέμα), για τα πειράματα, για την καταστροφή που έχει προκαλέσει ο άνθρωπος σε όλο το περιβάλλον του.
Δεν ωφελεί να κάνουμε ότι δεν ξέρουμε.
Ας αρχίσουμε αλλάζοντας τον εαυτό μας και ας αγωνιστούμε παράλληλα για να αλλάξει η απαράδεκτη αυτή κατάσταση γύρω μας.
Είναι καιρός να κάνουμε κάτι.
Είναι καιρός να πάψουμε να ντρεπόμαστε που είμαστε άνθρωποι!».

Μίκης Θεοδωράκης, 29-3-2018

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

ΕΚΘΕΣΗ "ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ", ΛΙΜΝΗ 1993

Η έκθεση γλυπτικής-κατασκευών του μαθητικού περιοδικού "Προσωπική Ευθύνη" του Γυμνασίου Λίμνης Ευβοίας πραγματοποιήθηκε από τις 10 έως τις 23 Αυγούστου 1993, στα πλαίσια των ετήσιων πολιτιστικών εκδηλώσεων "Ελύμνια".

Εφημερίδα "Ελευθεροτυπία", 8-9-1993.
(για μεγάλη μεγέθυνση, δεξί κλικ στη φωτό και επιλογή "Άνοιγμα σε νέο παράθυρο")

Τα έργα δημιουργήθηκαν στο διάστημα από τα τέλη Ιουνίου έως τις αρχές Αυγούστου 1993, ύστερα από εντατική και επίπονη προσπάθεια των παιδιών, με το συντονισμό του φιλόλογου Δημήτρη Μπαρσάκη.

Βασική καλλιτεχνική ομάδα:
Ανθούλα Αποστόλου
Κατερίνα Καλκούνη
Μαρία Κουρέλη
Βαγγελίτσα Νικολάου
Σοφία Παπακωνσταντοπούλου
Θανάσης Παπαθεοδώρου
Μαριλένα Πασχάλη
Ελένη Στάμου
Μαρία Στάμου
Εύη Συροπούλου

Συμμετείχαν (από άλλα σχολεία):
Άννα Αναστασίου
Μαριάννα Αργυρόπαις
Σοφία Αργυρόπαις
Αντωνέλλα Περάματζη
.




Οι τίτλοι των έργων:
1. Νεκρό τοπίο
2. Μεσόγειος
3. Βοήθεια!
4. Έγκλημα
5. Μάτια μαρτύρων
6. Μνημείο
7. Ο απόλυτος παραλογισμός
8. Ζητείται τραγούδι
9. Ο ασύλληπτος χρόνος
10. Σήματα καπνού
11. Μια κοινή κρεμάστρα
12. Συρματόπλεγμα
13. TV
14. Αργός θάνατος
15. Η ψαριά του ποιητή
.
Συρματόπλεγμα

Βοήθεια!

Μνημείο

Μνημείο

Νεκρό τοπίο

Νεκρό τοπίο

Μάτια μαρτύρων (λεπτομέρεια)

Μια κοινή κρεμάστρα

Τουλάχιστον 3.000 άτομα επισκέφτηκαν την έκθεση (με βάση τον αριθμό των φυλλαδίων που δίνονταν στην είσοδο) στο διάστημα των δύο εβδομάδων που λειτούργησε. Το βιβλίο των επισκεπτών πλημμύρισε από τα εγκωμιαστικά και πολύ συγκινητικά σχόλια του κοινού, απλών ανθρώπων αλλά και αρκετών επωνύμων...


Μέσα από αυτή την πρωτότυπη εικαστική παρέμβαση, τα παιδιά απέκτησαν πολύτιμα βιώματα, λευτερώνοντας και αξιοποιώντας τη δύναμη της φαντασίας τους, ανακαλύπτοντας και κοινωνώντας το μεγαλείο της δημιουργικής πράξης. Μιλώντας τη γλώσσα της τέχνης, που ανυψώνει τον άνθρωπο πάνω από την ισοπεδωτική καθημερινότητα, μπόρεσαν να εκφραστούν αυθεντικά και αυθόρμητα και να στείλουν ένα μεγάλο μήνυμα ευθύνης και ευαισθησίας, ένα πολύ δυνατό ερέθισμα για βαθύτερο προβληματισμό στο θέμα του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής.


ΥΓ. Αφορμή για τούτη την ανάρτηση -ευτυχώς- ήταν ένα πρόσφατο σχόλιο από Άγνωστη (Aknown) σε μια παλαιότερη ανάρτησή μου με τίτλο "Καλή Χρονιά με τις αλησμόνητες ευχές ενός Συμβόλαιου Συνεργασίας του 1993", όπου η Άγνωστη αναφέρει ότι το 1993 την είχαν φωτογραφίσει για μια έκθεση (στη Λίμνη) όταν ήταν τριών ετών. Και θυμήθηκα το εγγονάκι της Ντόρις, το μικρό κοριτσάκι με τις ξανθές μπούκλες, που είχα ο ίδιος φωτογραφίσει δίπλα σε μερικά έργα ("Βοήθεια!", "Μνημείο", "Νεκρό τοπίο"). Οι φωτογραφίες ήταν διαθέσιμες ως καρτούλες στους επισκέπτες της έκθεσης. 

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΘΑΛΑΣΣΟΚΡΙΝΟΥ

Κρινάκι της άμμου
Κρινάκι του γιαλού
Της Θήρας, της Πύλου
Της Κηρίνθου οι μνήμες

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ...

Μερικές προσωπικές μου εργασίες για τη βοήθεια των μαθητών του γυμνασίου στα φιλολογικά μαθήματα. Πατήστε στους τίτλους, για να κατεβάσετε τα κείμενα σε PDF.





 Και για δημιουργική ξεκούραση στην ομορφιά της ποίησης και της μουσικής...

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

ΤΟ "ΟΧΙ" ΚΑΙ ΤΟ "ΝΑΙ"

"'Ο άνθρωπος που έλεγε όχι", ένα παραμύθι του Σωτήρη Χατζάκη για το σήμερα και κυρίως για το αύριο, αύριο που δεν θα πρέπει να ξεγελαστούμε εάν ακούσουμε τους εκπροσώπους του "ναι" να φωνάζουν "όχι"! Ας απολαύσουμε το παραμύθι όπως το διάβασε ο συγγραφέας στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας τη δεκαετία του '90. Και θα καταλάβουμε τι πραγματικά σημαίνει "όχι" και τι "ναι", σήμερα αλλά και αύριο...


Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

ΑΚΡΩΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟ!

Μεσπίλη ανθοφορούσα, ψυχή ευθυμούσα...
 Χρόνια Πολλά!

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Γραμματοσειρά Γραμμικής Β

Για την "Ομάδα Μυκηναίων Γραφέων" της Α΄ τάξης του Γυμνασίου Ψαχνών: Download Linear B.

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014

Η ΛΑΪΚΗ ΔΟΞΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΜΠΗΔΟΝΑ

Ανθισμένες αρσενικές παιωνίες στη Δίρφη.

Κατά την παράδοση, στη Δίρφη φυτρώνει ένα φυτό το οποίο ονομάζεται λαμπηδόνα (=λάμψη) και δεν είναι ορατό την ημέρα, αλλά τη νύχτα μπορεί να γίνει αντιληπτό από το φως που εκπέμπει. Λέγεται μάλιστα, ότι εάν τύχει και το φάνε τα πρόβατα, τότε λάμπουν σαν χρυσά τα δόντια τους, ενώ εάν κάποιος καταφέρει να αποκτήσει μια λαμπηδόνα, γίνεται πάμπλουτος, γιατί το φυτό αυτό έχει την ιδιότητα να μετατρέπει τα πάντα σε καθαρό χρυσάφι. Την εν λόγω δοξασία διασώζει ο βοτανολόγος Θεόδωρος Ορφανίδης (Γεωπονικά, Αθήναι 1872, τ. Α΄, σ. 62-3), ο οποίος σημειώνει ότι την άκουσε σε πολλά όρη που επισκέφθηκε, ιδίως δε στον Πάρνωνα της Κυνουρίας (Μαλεβό), την Κυλλήνη (Ζήρια), τον Παρνασσό, τα Αροάνια όρη και τη Δίρφη της Εύβοιας.
                                                        
Στη "μαγική" λαμπηδόνα αναφέρεται και ο μεγάλος μας λαογράφος Νικόλαος Πολίτης (Παραδόσεις - Μέρος Β΄, εκδ. Π.Δ. Σακελλαρίου, Αθήναι 1904, σ. 906-8), παρατηρώντας ότι παρόμοιες δοξασίες, για κάποιο φυτό το οποίο λάμπει τη νύχτα και χρυσίζουν τα δόντια των βοσκημάτων όταν το φάνε, συναντάμε στη Συρία, το Κουρδιστάν, την Αρμενία, την Περσία, την Αίγυπτο και τον Πόντο (κατά τον P. Ascherson, 1839) όπως και στην Παλαιστίνη (το φυτό με το όνομα βατταρίτις, κατά τους Βυζαντινούς χρονογράφους Γεώργιο τον αμαρτωλό και Γλυκά) αλλά και στις παραδόσεις των Σλάβων, των Σικελών, των Ιταλών και άλλων λαών.

Φαίνεται δε, καθώς επισημαίνει και ο Ν. Πολίτης, ότι η λαμπηδόνα ταυτίζεται με το φυτό αγλαόφωτις ή αγλαοφώτις της αρχαιοελληνικής παράδοσης. Σύμφωνα με τον ρωμαίο συγγραφέα του 2ου/3ου αι. μ.Χ. Κλαύδιο Αιλιανό (Περί ζώων ιδιότητος, 14.27.1-6), η αγλαόφωτις, η οποία καλείται και κυνόσπαστος, δεν διακρίνεται την ημέρα ανάμεσα στα άλλα φυτά, ενώ τη νύχτα λάμπει σαν άστρο. Ο ίδιος συγγραφέας (ό.π., 14.27.6-37) εξηγεί ότι το όνομα κυνόσπαστος οφείλεται στο γεγονός ότι εκείνος ο οποίος εντόπιζε και ήθελε να αποκτήσει την πολυπόθητη αγλαοφώτιδα, χρησιμοποιούσε με τέχνασμα έναν κύνα (σκύλο) για να την ανασπάσει (να την ξεριζώσει), διότι ήταν γραφτό να πέθαινε αμέσως μετά την πράξη του όποιος την ξερίζωνε, κι έτσι πέθαινε ο σκύλος, τον οποίο ακολούθως έθαβε με τιμές ο ευεργετημένος ιδιοκτήτης του.
Από τον Διοσκουρίδη τον Πεδάνιο (Περί ύλης ιατρικής, 3.140.1-7), περίφημο γιατρό, φαρμακολόγο και βοτανολόγο του 1ου αι. μ.Χ., πληροφορούμαστε ότι το πολύτιμο φαρμακευτικό φυτό γλυκυσίδη, το γνωστό επίσης ως παιωνία, έφερε και την ονομασία αγλαοφώτις καθώς και αρκετές άλλες, όπως παιώνιον, πεντόροβον, Ιδαίοι δάκτυλοι, ορόβαξ, οροβάδιον, αιμαγωγόν, πασιθέη, μηνογένειον, μήνειον, Πανός κέρατον, θεοδώρητον, φθίσις, σελήνιον, σεληνόγονον (κατά τους προφήτες) και κάστα (κατά τους Ρωμαίους). Διευκρινίζει δε ο Διοσκουρίδης, ότι η γλυκυσίδη είναι για την ακρίβεια η αρσενική παιωνία, αλλά γενικότερα μπορεί να ονομάζεται γλυκυσίδη και η θηλυκή.
Η ταύτιση της λαμπηδόνας με τη μυθική αγλαοφώτιδα των αρχαίων και, αντίστοιχα, της αγλαοφώτιδας με το φυτό γλυκυσίδη, δηλαδή την παιωνία (ή παιώνια), μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γενεσιουργός αιτία της περί της λαμπηδόνας δοξασίας θα πρέπει να έχει σχέση με τα εντυπωσιακά και λαμπερά ακόμα και στο σκοτάδι, λευκά άνθη της αρσενικής παιωνίας (Paeonia mascula hellenica), η οποία ενδημεί στη Δίρφη και σε μερικά άλλα ελληνικά βουνά με ασβεστολιθικά πετρώματα, όπου επίσης συναντάμε την ίδια δοξασία.

© Δημήτρης Μπαρσάκης 2014

Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΙΚΑΚΗΣ (10)

Ο Δημήτρης Ρικάκης διαβάζει 10 αυτοτελή κείμενά του από το βιβλίο του "Μικρά" (Γαβριηλίδης, 1991).

Τη μαγνητοφώνηση έκανε ο ίδιος, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '90. Στην κασέτα συμπεριέλαβε περίπου τα μισά από τα 50 κείμενα του βιβλίου του, αλλά αρκετά από αυτά έχουν προβλήματα από άποψη ήχου. Έτσι, επέλεξα τα 10 που ακούγονται σχετικά καλύτερα και είναι κατά σειρά τα εξής:
1. Ο Ελευθερωτής
2. Η Συνεδρίαση
3. Το Προπατορικόν
4. Η Στέγη
5. Η Φάκα
6. Ο Γιατρός
7. Ο Αριθμός
8. Οι Ιππότες
9. Η Έξοδος
10. Η Ασθενής

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΜΑΝΤΡΙ

Η Άννα Συνοδινού διαβάζει "Το ευλογημένο μαντρί" του Φώτη Κόντογλου...


Το διήγημα περιλαμβανόταν στο Ανθολόγιο Κειμένων Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Α' τάξης γυμνασίου, αλλά πριν μερικά χρόνια, κάποιοι ανεγκέφαλοι ιθύνοντες της ελληνικής Παιδείας φρόντισαν να το "κόψουν"!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! 

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

ΛΕΙΠΩ ΣΕ ΤΑΞΙΔΙ...

... ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ, ΣΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΜΕΣΣΑΠΙΩΝ, ΓΥΡΩ ΣΤΑ 4.000 ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ, ΑΠΟ ΤΑ ΒΟΥΛΓΑΡΟ-ΣΚΟΠΙΑΝΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΜΑΙΔΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΙΟΝΕΣ, ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΑΟΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΝΟΤΙΑ ΑΛΒΑΝΙΑ, ΣΤΗ ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΒΟΙΑ, ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ, ΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΑΛΕΝΤΙΝΗ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟ ΤΗΣ ΝΟΤΙΑΣ ΙΤΑΛΙΑΣ.

ΟΙ ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ, ΟΜΩΣ, ΔΕΝ (ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ) ΜΙΛΟΥΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΒΙΩΝΟΥΝ ΤΗ ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ. ΑΛΛΙΩΣ... ΠΑΕΙ Η ΜΑΓΕΙΑ!
_______________________
ΑΣΧΕΤΟ: Μήπως ξέρει κανείς το ζώο της φωτογραφίας; Έστω το όνομά του. Το συνάντηση σε μια αγροτική-δασική περιοχή, κάπου 3 χιλιόμετρα βορειοανατολικά των Ψαχνών. Το μήκος του είναι περίπου 10 εκατοστά!


Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ...

Το είχα κι ο ίδιος λησμονήσει. Αλλά οι φίλοι εκεί στο Μαντούδι το φύλαξαν με περισσή αγάπη. Με το κιτρινισμένο αποτύπωμα του χρόνου να ποτίζει το χαρτί... αμετάκλητο. Μια διάσταση που δεν υποψιαζόμουν τότε που το έγραφα, αν και ήξερα ότι υπήρχε ένα κενό στο... παραμύθι. Ξεχωριστές  ευχαριστίες στον Αντώνη Λάμπρου.


Ήταν ένα παραμύθι
που έπαψαν να το λένε
ώσπου το ξέχασαν...
Κι έζησε αυτό καλά
κι αυτοί πεθάναν...

(Δ.Μ. 1996)


Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

ΣΕ ΑΛΛΟΤΡΙΟ ΠΛΑΝΗΤΗ

 
Ξεριζωμένα μάτια αρχαίων γλαυκών
άπειρα τσαλαπατημένα στους δρόμους της Αθήνας

Ρέει φως νεκρό ο τόπος
ανάμεικτο με αγέννητα δάκρυα


Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

ΘΕΟΦΑΝΙΑ και ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

Φωτογράφισα τη σημερινή αυγή, με αυτό το φωτεινό κενό ανάμεσα στα σύννεφα... να με προκαλεί να αποτυπώσω μέσα του μια σκέψη μου, ένα λόγο, ίσως μια ευχή, ένα ποίημα... Τίποτε όμως δεν βρήκα, τίποτε δεν θα μπορούσε να ταιριάζει, παρά μόνο τα πάντα, μια Θεοφάνεια μόνο, σήμερα των Θεοφανίων, μια Θεοφάνεια απαρατήρητη, χωρίς αντικειμενική αξία...