Ξεριζωμένα μάτια αρχαίων γλαυκών
άπειρα τσαλαπατημένα στους δρόμους της Αθήνας
Ρέει φως νεκρό ο τόπος
ανάμεικτο με αγέννητα δάκρυα
W.B.Yeats, «Η Δευτέρα Παρουσία» (μετφρ.: Γιώργος Σεφέρης)
Πριν από 3 ώρες
Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
4 σχόλια:
Plenamente de acordo!
Abraço fraterno
Όλες οι τραγωδίες έχουν ΚΑΘΑΡΣΗ. Είναι ζήτημα χρόνου.
Καλημέρα Δημήτρη!
Μ' άρεσε το ποίημα... ναι, οι αρχαίες γλαύκες ξεπαστρεύονται στην Αθήνα και αλλού, είναι αλήθεια...Άλλωστε δεν ήταν πάντα έτσι, φίλε μου;
Πιστεύω όμως ότι κάποιες θα κρατήσουν, οι βαθιά ριζωμένες..., οι άνθρωποι και ο τόπος μας έχουν ανεξάντλητες δυνάμεις, ας έχουμε ελπίδα!
Τι γίνεται με την Μεσσαπία;
Πολύ ανησυχώ με το θέμα του νερού...
Εύχομαι πάντα να δουλεύεις δημιουργικά με τα παιδιά,
και να βαστάς!
Άντε και να τα πούμε από κοντά, ακόμη παιδεύομαι με τον Αη Γιάννη της Καστέλλας και άκρη δεν βγάζω με την χρονολόγηση!
Έχεις πάντα την αγάπη μου
και τις σκέψεις μου για τον ευλογημένο τόπο της παραδίρφυας περιοχής!
Καλή Σαρακοστή, χαιρετισμούς!
Σ' ευχαριστώ, Δ., για τη ζεστή επικοινωνία και... σου απαντώ με e-mail.
Δημοσίευση σχολίου